Πανδώρα

Αυτή η ιστορία γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα... Ας μην αργούμε λοιπόν... Υπέροχα φαινομενικά άχρωμος και επίπεδος τρόπος αφήγησης...

Fotoula έγραψε:Αυτή η ιστορία γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα... Ας μην αργούμε λοιπόν... Υπέροχα φαινομενικά άχρωμος και επίπεδος τρόπος αφήγησης...

Δηλαδή Fοtoula λες οτι πρέπει να βάλω πιο πολύ συναίσθημα? Μια στιγμή να ξεπετάξω λίγη δουλίτσα και συνεχίζω.

Ήρθε η ώρα η Πανδώρα να γνωρίσει την υπόλοιπη οικογένεια. Προπαραμονή Χριστουγέννων κατεύθασε η αδελφή μου με τον άντρα της και τα παιδιά της. Και θέλαν να δουν τη γάτα. Αμ δε! Η κυρία κρύφτηκε και δεν έβγαινε. Τα καημένα τα ανίψια! "Που είναι η γάτα, θέλουμε να δούμε τη γάτα, γιατί δεν βγαίνει η γάτα." Κάποια στιγμή η γάτα βγήκε και τα μικρά πανικοβλήθηκαν. Λογικό είναι αφού δεν έχουν επαφή με τα ζώα. Το Πανδουρίνι θα τους φάνηκε άγριο θηρίο με τον κουβά στο κεφάλι.
Την Πρωτοχρονιά όμως που ήρθαν όλοι επίσκεψη και το μωρό είχε βγάλει το κολάρο εγώ το πήρα αγκαλιά και καθίσαμε όλοι μαζί στο σαλόνι. Κάποια στιγμή η μικρή γουνίτσα βαρέθηκε και έφυγε, αλλά φεύγοντας έριξε μια ματιά όλο νόημα στο γαμπρό μου. Και τον έριξε, φυσικά. Ο Κώστας όλη μέρα έλεγε "είδες πως με κοίταξε το γατί, το εντυπωσίασα". Η αδελφή μου την αποκαλούσε λαμπατέρ. Τις επόμενες ημέρες τα ανίψια μου ψάχναν να βρουν το γατάκι και όταν το βρίσκαν κάναν σαν τρελά. Μιλούσαν σε όλους για αυτό.
Μετά τις γιορτές οι μέρες κοιλούσαν ήρεμα. Κάποια στιγμή το γουργουρίνι έκανε διάρροια. Εγώ, που δεν φημίζομαι για την ψυχραιμία μου το βούτηξα και το πήγα στον γιατρό. Μας έδωσε κονσέρβες ειδικές (που δεν τις φάγαμε) και απέδωσε το περιστατικό στις κονσέρβες που πέρναμε από το σούπερ μάρκετ. άρχισα να τις δίνω κροκέτες. Κάποιες τις έτρωγε, άλλες δεν τις πλησίαζε, άλλες τις έκανε εμετό. Αλλά αυτά είναι πταίσματα. Την μεγαλύτερη λαχτάρα μας τη φύλαγε για αργότερα.[img][/img]

alexandra έγραψε:

Fotoula έγραψε:Αυτή η ιστορία γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα... Ας μην αργούμε λοιπόν... Υπέροχα φαινομενικά άχρωμος και επίπεδος τρόπος αφήγησης...

Δηλαδή Fοtoula λες οτι πρέπει να βάλω πιο πολύ συναίσθημα? Μια στιγμή να ξεπετάξω λίγη δουλίτσα και συνεχίζω.

Όχι Αλεξάνδραααα!!! Είναι πολύ ωραίος ο τρόπος που γράφεις!
Τα λες και πολύ όμορφα και πολύ συγκινητικά, χωρίς πομπώδεις εκφράσεις.

Είναι - και για μένα - ακριβώς όπως τον περιέγραψε η Φωτούλα.

Φαινομενικά άχρωμος και επίπεδος, απλά γιατί αυτά που γράφεις και όπως τα γράφεις, ξεχειλίζουν από συναισθήματα...

Πράγματι πολύ όμορφη η ιστορία σας.Είναι καλή ιδέα πραγματικά η αφήγησή σου.Περιμένουμε την συνέχεια.11

Καλώς ήρθατε,
Πολύ όμορφη η ιστορία σου!!
Περιμένουμε και την συνέχεια!!!

alexandra έγραψε:

Fotoula έγραψε:Αυτή η ιστορία γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα... Ας μην αργούμε λοιπόν... Υπέροχα φαινομενικά άχρωμος και επίπεδος τρόπος αφήγησης...

Δηλαδή Fοtoula λες οτι πρέπει να βάλω πιο πολύ συναίσθημα? Μια στιγμή να ξεπετάξω λίγη δουλίτσα και συνεχίζω.

Ακριβώς το αντίθετο. Εξ ου και το φαινομενικά. Τον λατρεύω αυτό το τρόπο αφήγησης. Για να είμαι ειλικρινής πιο πολύ και από την ίδια την ιστορία και ελπίζω να μη μου θυμώσει η Πανδώρα ή ακόμα χειρότερο η μητέρα σου..

Για να γράψω το επόμενο κομμάτι της ιστορίας πρέπει να αυτοσυγκεντρωθώ και να δείξω φοβερή ψυχραιμία γιατί το παλιόγατο μου έφυγε.
Μάλιστα. την είχα κυρά και αρχόντισα και αυτή την έκανε και εγώ έχασα την μισή μου ζωή. Αλλά δεν λέω άλλα. Τα επόμενα στη συνέχεια.
Πάντως το σοκ δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα.

Γύρω στα μέσα Φεβρουαρίου 2008 η μητέρα μου τσακώθηκε με την σπιτονοικοκυρά μας. Διότι η άλλη πήδηξε στο μπαλκόνι μας και πέταξε τις περισσότερες γλάστρες μας. Αφού γλιτώσαμε τον νταουτζά αποφασίσαμε να αλλάξουμε σπίτι. Τελικά βρήκα σπίτι 200 μέτρα πιο πέρα. Τριάρι, διαμπερές, εικοσαετίας, με τα ίδια λεφτά με το ερείπιο που μέναμε. Ξεκινήσαμε να μαζεύουμε. Η μετακόμιση κανονίστηκε για τις 16/3. Η Πανδώρα πρέπει να ταράχτηκε πολύ από την φασαρία. Στις 14 ημέρα Παρασκευή όπως άνοιξα την εξώπορτα του σπιτιού το τέρας βγήκε από πίσω. Ανέβηκε στον επάνω όροφο και από εκεί στην ταράτσα. Η ταράτσα δεν είχε περίφραξη και το γατί πήδηξε στην διπλανή και από εκεί στην παραπέρα ταράτσα, η οποία ήταν η τελευταία. Εγώ την ακολούθησα, αλλά η γωνιακή ταράτσα είχε μεγάλη διαφορά και δεν μπορούσα να πηδήξω.
Γύρισα σπίτι, άρπαξα την γατοφόρο, χτύπησα το κουδούνι της γειτόνισσας που έμενε στην πολυκατοικία και ανέβηκα στην ταράτσα. Κάθισα πολύ ώρα ψάχνοντας και φωνάζοντας, έβαλα κροκέτες και παρέμεινα αρκετή ώρα περιμένοντας. Σιγά σιγά άρχισε να πέφτει το σκοτάδι και κάτω α΄πο τον μολυβή ουρανό όλα φαινόταν πιο σκούρα. Δεν υπήρχε νόημα να περιμένω άλλο. Κατέβηκα αλλά πριν χτύπησα όλα τα κουδούνια, εξήγησα στους ξαφνιασμένους ανθρώπους τη συμβαίνει και τους έδωσα το τηλέφωνό μου αν δουν κάτι να με ειδοποιήσουν. Επίσης ενημέρωσα τα γύρω σπίτια και μερικά σπίτια που μου είπαν οτι ταϊζουν γάτες. την επόμενη ημέρα είχα βάλει αφισάκια και ανακοινώσεις σε στύλους και μαγαζιά της γειτονιάς.
Την ημέρα της μετακόμισης η μητέρα μου είδε στον κήπο μια γάτα που έμοιαζε με την δική μας και έπερνε όρκο οτι η γάτα μας είχε βρεθεί. Το απόγευμα αφού τακτοποιήσαμε λίγο τα κρεβάτια για να έχουμε που να κοιμηθούμε εγώ βγήκα στον κήπο και έψαχνα για τη γάτα. Τίποτα. Την Τρίτη ήρθε η αδελφή μου. Είχαμε κανονίσει να φύγω μαζί της το Σάββατο για τη Γερμανία. Εγώ δεν ήθελα να φύγω και να αφήσω το κουρκουμπίνι μου. Τελικά η μητέρα μου πήγε να μείνει για όσο θα έλειπα στην συμπεθέρα για να ελέγχει και τον κήπο. Ένα βράδυ είχαμε πάει σε μια φίλη και για κάποιο λόγο όλη η πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι για ώρες. Εγώ πήγα στον κήπο μέσα στο σκοτάδι για να ταϊσω τα αδέσποτα και να ψάξω το τέρας. Είχε σκοτάδι που δεν έβλεπα την τύφλα μου. Ασε που είχε σκαλωσιές. Τελικά με τα χίλια ζόρια κατάφερα να περάσω στον κήπο ενώ τμήμα της σκαλωσιάς κατέρεε με πάταγο πίσω μου. Ευτυχώς που δεν με χτύπησε. Τελικά ένα βροχερό πρωί Σαββάτου έφυγα από τα ωραία Γιάννινα για Θεσσαλονίκη και από εκει στην χιονισμένη Γερμανία. Συνεχίζεται....
Η κακούργα[img][/img]

Όσο ήμουν στη Γερμανία δεν μπορούσα να ξεχάσω το μικρό μου που ήταν μόνο του κάπου έξω στον κόσμο. Όλοι προσπαθούσαν να με πείσουν να μην έχω πολλές ελπίδες. Μου λέγαν στον τάδε κάδο βρέθηκε μια γκρίζα γάτα ψόφια μπορεί να είναι η δική σου. Κλάμα εγώ. Όμως ένιωθα οτι ήταν ζωντανή και όσο τρελό και αν ακούγεται οτι με σκεφτόταν. Επιτέλους κάποια στιγμή γύρισα. Ξημερώματα. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάω στον κήπο. Άφησα φαγητό για τα αδέσποτα και αυτή την φορά δεν γκρέμισα την σκαλωσιά. ΤΙς υπόλοιπες τρεις ημέρες χρησιμοποίησα κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να τη βρω.
Τελικά ξημέρωσε 2 Απριλίου. εκείνο το πρωί ξύπνησα με την ακαθόριστη αίσθηση οτι αυτή η ιστορία είχε τελειώσει. Πήγα κάτω από την ταράτσα και έκανα "ψι, ψι, ψι". Ξαφνικά άκουσα ένα "μάου". Σήκωσα το κεφάλι και είδα στο απέναντι τοίχο τη σκιά ενός γατίσιου κεφαλιού. Ε! λοιπόν αυτό το κορίτσι ξέρει πως να αντιμετωπίζει έκτακτες καταστάσεις. Χτύπησα το κουδούνι της πολικατοικίας. Μου άνοιξε ένας παππούς. "Η γάτα μου είναι στη ταράτσα σας" "Ωχ! η τρελή" θα σκέφτηκε. Ανέβηκα και έκλεισα την πόρτα, δεν είμαστε για άλλες λαχτάρες. Άφησα λίγες κροκέτες σε σχετικά κοντινή απόσταση. Η γάτα πλησίασε και άρχισε να μασουλάει. Και τότε την σβέρκωσα, τη βούτηξα, της έκανα κεφαλοκλείδωμα, δεν μπορούσε να κουνήσει. Το γατί έσκουζε. Έσκουζε πολύ. Βγήκε ο μανάβης, η υπάλληλος στο ζαχαροπλαστείο και είδαν εμένα με ένα γατί στην αγκαλιά.
Έφτασα στο σπίτι και διπλοκλείδωσα την πόρτα πίσω μου, είπαμε δεν είμαστε για άλλες λαχτάρες. Η μαμά μου μόλις με είδε με το γατί έβαλε τα κλάμματα και έκνε κάτι που δεν το περίμενα: φίλησε τη γάτα στο κεφάλι. Εγώ πήγα στο γραφείο. Η μαμά μου μου είπε οτι το γατί αφού έψαξε λίγο το σπίτι πήγε και κρύφτηκε, μετά βγήκε και στο τέλος κατέληξε να κοιμάται πάνω από τις μπιτζάμες μου. Επίσης ήθελε χάδια, πιο πολύ από το φαγητό, ήθελε χάδια. Αφού ανέβηκε στη αγκαλιά της μάνας μου. Το μεσημέρι που γύρισα στο σπίτι το γατάκι μου τριβόταν στα πόδια μου και με ακολουθούσε παντού, ακόμη και στο μπάνιο. Όπου καθόμουν καθόταν. Ερχόταν όλο στα πόδια μου και γουργούριζε ευτυχισμένο. Και εγώ κρατούσα την μικρή μου γουνίτσα αγκαλιά και της έλεγα "ορκίσου μου οτι δεν θα μου ξαναφύγεις".[img][/img][/justify]

Τί καταπληκτική ιστορία!

Ρε τα σκατούλια τί χουνέρια μας κάνουν...

alexandra έγραψε: [/img]

εξόχως εγκληματική φυσιογνωμία προσιδιάζουσα αυτής της Μεσσαλίνας μη σου πω και του Μαρσελίνο Πανιβίνο... Κανονικά έπρεπε για τρεις μήνες τουλάχιστον να της έδινες κροκέτες για γάτους 7+ και μάλιστα νερωμένες...

Πολύ συγκινητικό!!

Δε θέλω να το περάσω ποτέ... Τώρα με τις ζέστες τα αφήνω ελεύθερα στο μπαλκόνι ακόμη κι όταν λείπω και όλη μέρα σκεφτομαι οτι θα γυρίσω και δε θα τα ξαναδώ...

Fotoula έγραψε:

alexandra έγραψε: [/img]

εξόχως εγκληματική φυσιογνωμία προσιδιάζουσα αυτής της Μεσσαλίνας μη σου πω και του Μαρσελίνο Πανιβίνο... Κανονικά έπρεπε για τρεις μήνες τουλάχιστον να της έδινες κροκέτες για γάτους 7+ και μάλιστα νερωμένες...

Χαίρομαι που κατάλαβες με τι έγκλημα έμπλεξα. Αν και απ' οτι έχω καταλάβει πολλοί εδώ μέσα κουβαλάμε τον ίδιο σταυρό.

alexandra έγραψε:

Fotoula έγραψε:

alexandra έγραψε: [/img]

εξόχως εγκληματική φυσιογνωμία προσιδιάζουσα αυτής της Μεσσαλίνας μη σου πω και του Μαρσελίνο Πανιβίνο... Κανονικά έπρεπε για τρεις μήνες τουλάχιστον να της έδινες κροκέτες για γάτους 7+ και μάλιστα νερωμένες...

Χαίρομαι που κατάλαβες με τι έγκλημα έμπλεξα. Αν και απ' οτι έχω καταλάβει πολλοί εδώ μέσα κουβαλάμε τον ίδιο σταυρό.

Γιατί νομίζεις πρότεινα τη συγκεκριμένη τιμωρία; Την έχω δοκιμάσει...

Fotoula έγραψε:

alexandra έγραψε:

Fotoula έγραψε:

alexandra έγραψε: [/img]

εξόχως εγκληματική φυσιογνωμία προσιδιάζουσα αυτής της Μεσσαλίνας μη σου πω και του Μαρσελίνο Πανιβίνο... Κανονικά έπρεπε για τρεις μήνες τουλάχιστον να της έδινες κροκέτες για γάτους 7+ και μάλιστα νερωμένες...

Χαίρομαι που κατάλαβες με τι έγκλημα έμπλεξα. Αν και απ' οτι έχω καταλάβει πολλοί εδώ μέσα κουβαλάμε τον ίδιο σταυρό.

Γιατί νομίζεις πρότεινα τη συγκεκριμένη τιμωρία; Την έχω δοκιμάσει...

Και τι έγινε?

Αδυνάτισε και έτρεχα χειρότερα... Αλλά πρέπει πάντα να προσπαθούμε..

Τί όμορφη ιστορία
Μ΄αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις.

Λοιπόν αν και αργοπορημένα στο και καλή διαμονή.
Η Πανδώρα είναι πολύ όμορφη και ένα σκέτο αλιτάκι! Ελπίζω να μην σας ξαναβάλει σε τέτοιο ψυχοφθόρο άγχος και λαχτάρα!

Η ιστορία ήταν απίστευτη και πολύ συγκινητική Η Πανδώρα σας πρόσφερε τόσα πολλά και ιδικά στη μητέρα σου που της έδωσε το φάρμακο της κατάθλιψης. Φυσικά σας πείρε και μερικά χρόνια απο τη ζωή σας με τη λαχτάρα που σας έδωσε όταν έφυγε αλλά χαλάλι για αυτό το απίστευτο φατσόνι.

Συφωνώ και εγώ ότι ο τρόπος που γράφεις είναι πάρααααααααααααα πολύ καλός

Καλησπέρα Πανδώρα
Καλησπέρα Αλεξάνδρα της Πανδώρας
Καλησπέρα οικογένεια της Αλεξάνδρας της Πανδώρας...