Πρρρρ....
Γουργούρισμα: Τί θέλει να μου πει η γάτα μου?


 Chouzouris



Τα περισσότερα αιλουροειδή, και ειδικότερα αυτά που ανήκουν στην οικογένεια των φελιδών (τσιτάχ, πούμα, λύγκας, γάτα) παράγουν τον ήχο που όλοι γνωρίζουμε ως γουργούρισμα. Παρόλο που και άλλα αιλουροειδή, όπως το λιοντάρι, η λεοπάρδαλη, το τζάγκουαρ και η τίγρη παράγουν έναν ήχο, που μοιάζει με το γουργούρισμα, στην ουσία δεν πρόκειται για πραγματικό γουργούρισμα, διότι δεν προκαλείται από τον ίδιο μηχανισμό. Στην οικόσιτη γάτα το γουργούρισμα γίνεται αντιληπτό όταν μία γάτα θηλάζει τα γατάκια της ή όταν έχει επαφή με ανθρώπους, οι οποίοι την χαϊδεύουν ή την ταϊζουν.

Τα γατάκια μαθαίνουν να γουργουρίζουν όταν είναι μερικών ημερών. Οι κτηνίατροι ισχυρίζονται ότι με το γουργούρισμα λένε «Μαμά είμαι καλά» και «Μαμά είμαι εδώ». Του γουργούρισμα επίσης είναι μηχανισμός δεσίματος ανάμεσα στη μαμά γάτα και τα γατάκια.




Παρόλο το γεγονός ότι συμπεραίνουμε ότι το γουργούρισμα είναι ένδειξη ευχαρίστησης ή μέσο επικοινωνίας με τα γατάκια, τα αίτιά του εδράζονται σε περισσότερα αγχώδεις καταστάσεις της ζωής της γάτας. Οι γάτες συχνά γουργουρίζουν όταν βρίσκονται υπό πίεση, όπως π.χ, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στον κτηνίατρο ή όταν αναρρώνουν από ένα τραυματισμό. Επομένως, όλες οι γάτες που γουργουρίζουν δεν είναι και ευχαριστημένες με την κατάσταση που βιώνουν τη συγκεκριμένη στιγμή. Αυτός ο γρίφος οδήγησε τους ερευνητές να διερευνήσουν το γουργούρισμα και πώς αυτό παράγεται, κάτι που επίσης έχει προκαλέσει επιστημονικές διαμάχες.


Έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες σε σχέση με το πώς προκαλείται το γουργούρισμα, όπως για παράδειγμα ότι οφείλεται στη ροή του αίματος στην αορτή, σε δονήσεις του διαφράγματος ή ακόμα και κάποιων μικροσκοπικών οστών στη βάση του κρανίου. Χρησιμοποιώντας μεθόδους όπως η ηλεκτρομυογραφία, οι επιστήμονες τείνουν να καταλήξουν στο ότι το γουργούρισμα παράγεται μέσω ενός διαλείποντος ερεθισμού των λαρυγγικών και διαφραγματικών μυών. Ειδικότερα, ένας παλμός των μυών του λάρυγγα, διαστέλλει και συστέλλει τη γλωττίδα, δονώντας τον αέρα που περνάει από τον λάρυγγα τόσο κατά την εκπνοή, όσο και κατά την εισπνοή.





Οι γάτες γουργουρίζουν χωρίς διαλείμματα τόσο κατά την εισπνοή όσο και κατά την εκπνοή (σε αντίθεση με τους λοιπούς ήχους, οι οποίοι γίνονται μόνο κατά την εκπνοή), με συνεπές σχήμα και συχνότητα μεταξύ 25-150 Hertz. Πολλές έρευνες έχουν αποδείξει ότι συχνότητες ήχου αυτής της μορφής συμβάλλουν στην ελαστικότητα των αρθρώσεων, βελτιώνουν τη δομή του σκελετού και επιταχύνουν την επούλωση μυοσκελετικών τραυμάτων.

Η διασύνδεση ανάμεσα στη συχνότητα του γουργουρίσματος της γάτας και τη βελτίωση της ταχύτητας επούλωσης των αρθρώσεων και των μυών, μπορεί να βοηθήσει και τους ανθρώπους. Η μείωση της πυκνότητας των οστών και η μυϊκή ατροφία είναι βασικές παρενέργειες για τους αστροναύτες που ζουν σε μηδενική βαρύτητα για μεγάλες χρονικές περιόδους. Το μυοσκελετικό τους σύστημα δεν βιώνει τη φυσική τριβή της καθημερινής άσκησης, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται οι ως άνω παρενέργειες.





Δεδομένου ότι οι γάτες συνηθίζουν να διατηρούν ενέργεια μέσω μακρών περιόδων ξεκούρασης και ύπνου, είναι πιθανό το γουργούρισμα να είναι ένας μηχανισμός εξοικονόμησης ενέργειας που ερεθίζει μύες και οστά, χωρίς την κατανάλωση μεγάλης ενέργειας. Η αντοχή της γάτας στις κακουχίες έχει ενθαρρύνει και τον μύθο των 7 ή 9 ζωών της, ενώ μια κοινή κτηνιατρική δοξασία υποστηρίζει ότι οι γάτες μπορούν να συναρμολογήσουν από την αρχή τον σκελετό τους, αν βρεθούν όλα μαζί  τα οστά τους σε ένα δωμάτιο μαζί με τα άλλα μέρη του σώματός τους (!!!). Το γουργούρισμα μπορεί να είναι η αιτία αυτού του μύθου. Η εξημέρωση και εκτροφή γατιών ράτσας ξεκίνησε πολύ πρόσφατα, σε σύγκριση με τα άλλα ζώα που εξημερώθηκαν, γιʼ αυτό και οι γάτες δεν εμφανίζουν τόσο πολλές μυϊκές ή οστεϊκές δυσπλασίες, όπως για παράδειγμα τα σκυλιά. Το γουργούρισμα της γάτας πιθανότατα διευκολύνει την ίαση καταστάσεων δυσπλασίας ή οστεοπόρωσης που παρουσιάζεται πολύ συχνότερα στα σκυλιά. Παρά το γεγονός ότι θα μας άρεσε να πούμε ότι οι γάτες γουργουρίζουν όταν είναι χαρούμενες, η αλήθεια είναι μάλλον ότι είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και πιθανής αυτό-ίασης.