Γατοπλημμύρα !!!

[OLGA]

Ωχ Ασπασία μοοοουυυυ... κι εγώ εχω 3 ακομα θηλυκες να στειρώσω πανάγριες κι αυτες δεν πιάνονται. Απο περυσι με την κοιλιά να με ταλαιπωρει εχω συνεχεια στο μυαλο μου πως θα τις πιάσω τις κακουργες. Ολο χου και χου ειναι. Δεν σε συμπαθουν καν κι εγω τις ταιζω. Πριν λιγο καιρό επιασα με απίστευτες πατεντες τη μάνα των τυφλών. Δεν ξερω κι αν ξερεις την ιστορία.
Ομως μικρα που δαγκώνουν εχω βιώσει και εγώ. Ναααα οι τρυπες στο χερι μου μερες μετά. Τους ειχα βάλει μεσα στην πλαστική γατοφόρο κοτοπουλο στο βάθος, και ετρεξαν μεσα. Μπήκε και η μανα , την εσπρωξα γιατι αυτη ήταν ήμερη και πήγαν όλοι μαζί στη γιατρο. Ειχαν τρομακτική διάρροια γι αυτο και η επιχείρηση και επι την ευκαιρια τη στειρώσαμε και τη μανα τοτε. Μεγάλη επιτυχία η επιχείρηση αυτή. Με καμάρωνα με τις ώρες Ευχομα καλή επιτυχία στο δύσκολο αυτο έργο.

[Julia]

[quote="ismini"]

Άσε που όποιο γατάκι δει το θέλει! Αν τον είχα αφήσει ανεξέλεγκτο δε θα μπορούσαμε να περπατήσουμε μέσα στο σπίτι χωρίς να πατάμε γατάκια!!!!

O δικός μου θέλει να πάρουμε κουνέλι. Ειδε λέει ένα και ήταν πολύ γλυκό και μπλα μπλα....
Πάει το 'χασε....! :rabbit:

Εμένα ο δικός μου θέλει να μου πάρει μια Μαγκούστα!!!! Το αγαπημένο μου ζωάκι..(μετά τις γάτες) ευτυχώς που είναι παράνομο... να έχεις τέτοιο.. και δεν υπήρχε περίπτωση να το βρέι.....

Τώρα στο θέμα....
Εγώ σαν μέλος έχω και δωρεάν στειρώσεις στην φιλοζωική, όπως προαναφέρθηκε παραπάνω... οπώτε και για να μην φορτώσουμε ενδεχομένος τον Αίλουρο.. κάνουμε κάποιες εκει.....

Την ΓΑΤΟΠΛΗΜΜΥΡΑ την ζω χρόνια... στο χωριό....
Το βράδυ όταν πάει η μητέρα μου στον κύπο και φωνάζει τις γάτες..... υπήρχε εποχή που τρέχανε 30... χωρίς υπερβολή....... δεν μπορούσες να περπατήσεις.....

Στειρώσεις και πολιτέλιες δεν παίζει....
όταν γίνονται πολλές η φύση αναλαμβάνει.... και "πέρνει τα αδύναμα..."

Αν θέλετε βοήθεια στο "τσάκωμα"...... έχω πείρα.....

[OLGA]

Αν θέλετε βοήθεια στο "τσάκωμα"...... έχω πείρα.....

Καλέ πως τα καταφερνεις; Με αυτες που δεν πιάνονται εχω πρόβλημα :cry:

[Julia]

Αν θέλετε βοήθεια στο "τσάκωμα"...... έχω πείρα.....

Καλέ πως τα καταφερνεις; Με αυτες που δεν πιάνονται εχω πρόβλημα :cry:

Τα πολύ άγρια.... δεν μπορώ να τα πιάσω......
Τα ντεμί.... τα πιάνω με το καλό και σιγά-σιγά.... μιλόντας γατίσια... αρχίζουν να με εμπιστεύονται... και κάποια στιγμή όταν τρώνε.. πλησιάζω απο πίσω και τα βουτάω απο το λαιμό.....

Εκεί δίχνει αν θα με σφάξει ή θα την πιάσω..... 50-50...... :cyclops: :cyclops:

[Luna]

Τελικά Όλγα πώς την έπιασες τη μαμά των τυφλών, έπιασε το calmivet; το'χες γράψει στο mycat, δε θυμάμαι

[XIONIS]

Παιδιά μέγα πρόβλημα με τα γατάκια που έπιασα!!! Δεν το'χει η μοίρα μου ούτε αυτή των αδέσποτων να τους βρω σπίτι τελικά!!! Ο Χιόνης μου έμεινε -ευτυχώς-, ο Πίπης το ίδιο, ο Νοά είχε κακό τέλος και τώρα το γκριζούλη και το πορτοκαλάκι ( οι σωσίες του Πέπε και του Ποκίτο της Κατερίνας) μας προέκυψαν αγρίμια!!!!
Αφού για τόσες μέρες δεν είχαν καταφέρει να ηρεμήσουν και κοίταγαν τα παιδιά που τα φρόντιζαν σαν τέρατα που θα τα κατασπάραζαν, το πορτοκαλί ψιλοηρέμησε ενώ το γκριζούλι, άγνωστο πως, την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια από το κλουβί τους!!!! Η ταλαίπωρη Αμαλία το μάζεψε, το έβαλε σε άλλο κλουβί, αλλά το έσκασε και από εκεί!!!! Χουντίνι το μικρό!!!!
Μετά από κάμποσο που έμεινε εκτός κλουβιού να κρύβεται στο petshop κατάφερε σήμερα και το ξανάπιασε με γατοπαγίδα και το έβαλε σε άλλο κλουβί όπυ το έχει πλέξει κομπλέν με σχοινί για να μην ξαναφύγει!!!! Είναι σε έξαλη κατάσταση, με τις κόρες διαρκώς διεσταλμένες!!! Ο κ.Πάνος είπε να το πάρουμε και να το πάμε πίσω στον κήπο μου στη γειτονιά που τουλάχιστον την γνωρίζει, αλλά πριν να το στειρώσουμε. Εϊναι ήδη γύρω στου 3 μήνες και στο εξωτερικό τα αδέσποτα τα στειρώνουν από μικρά. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, ότι δεν θα πάει τελικά σε σπίτι, ή το ότι θα το στειρώσω τόσο μικρό. Νιώθω εντελώς κακούργα! Που το πήρα από τη μαμά του, που το ταλαιπώρησα τόσες μέρες, που θα το ξαναγυρίσω πίσω, που θα το στειρώσω.....
Και που ταλαιπώρησα την Αμαλία και τα παιδιά χώρίς αίσιο αποτέλεσμα.... :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: ΄
Τελικά δεν πρέπει να θέλουμε εμείς να σώσουμε κάποια γατάκια από το δρόμο. Πρέπει να θέλουν κι εκείνα να σωθούν......
Ο Χιόνης 10 μηνών μπήκε πρώτη φορά σε σπίτι και δε θέλησε να ξαναβγεί.....

[Chouzouris]

Γι' αυτό κι εγώ είμαι πάντα επιφυλακτική με τα άγρια αδεσποτάκια. Αν και αυτά της Βουκουρεστίου που πήρε η Ρούλα, κατάφερε να τα εξημερώσει και να τα κάνει αρνάκια...

Μήπως να τα αφήνατε άλλη μια εβδομάδα βρε Ασπασία μπας και ηρεμήσουν?

[XIONIS]

Δεν μπορώ να ταλαιπωρήσω τους ανθρώπους άλλο.... Γυρίζω Σάββατο αργά το βράδυ Αθήνα. Κυριακή θα συνεννοηθώ με τον κ.Πάνο στα σεμινάριο αν και τα έχουμνε πει ήδη και Δευτέρα απόγευμα μετά τη δουλειά παίρνω το γκριζούλι ή και τα δύο αναλόγως του πως πάει το άλλο και τα πάω στον κ.Πάνο για στείρωση και πίσω στον κήπο.Το ακλύτερο που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή είναι να αγοράσω ένα σκυλοσπιτάκι και να τα βάλω στον πίσω κήπο ελπίζοντας ότι θα θελήσουν νμα μπουν μέσα και ότι δεν θα πηδήξουν τηνπερίφραξη (τοιχοι γύρω στα 2 μέτρα ύψος) για να βγουν μπροστά άρα στο δρόμο και στα αυτοκίνητα που ήταν πριν. Αν είχα κάποιον κλειστό χώρο, έστω ένα δωμάτιο θα μπορούσα να τα αφήσω ώστε να συνηθήσουν μόνα τους σιγά-σιγά, όπως έκανα με τον Πίπη που τον είχα στο μπάνιο μέχρι που σταμάτησε τα χχχχχχχχχχχχχχ και τα δαγκώματα. Στον Πίπη που ήταν πιο μικρός πήρε μια εβδομάδα περίπου να νιώσει σίγουρος και να ηρεμήσει. Με τα αγριμάκια αυτά είναι δύσκολο...

[Κατερινα]

Τελικά δεν πρέπει να θέλουμε εμείς να σώσουμε κάποια γατάκια από το δρόμο. Πρέπει να θέλουν κι εκείνα να σωθούν......

Σ' αυτό συμφωνώ 100%. Κάποιες γάτες θέλουν κάποιες άλλες όχι.
Πάντως για καλό το έκανες κι εσύ, όχι για κακό. Οπότε μη νιώθεις τόσο χάλια!

[anabou]

Συμφωνώ, πρέπει να θέλει και η γάτα να σωθεί, αλλά όπως και να'χει προσπάθησες Ασπασία κι αυτό είναι το σημαντικό.

Εδώ δεν πολυέρχονται αδέσποτα, είναι κάπως απομονομένη η αυλή. Μόνο ο Τομ κι αυτός μετά τον ερχομό του Τζίντζερ δεν έρχεται πολύ συχνά αλλά κάποιος πρέπει να τον ταΐζει γιατί δεν μου φαίνεται να αδυνατίζει.

Η μαμά μου να φανταστείτε ακόμα απορεί πώς βρέθηκε ο Τζίντζερ ως μικρό γατάκι στην αυλή . Ναι αυτή είναι η επίσημη ιστορία εύρεσης του Τζίντζερ, εμφανίστηκε στην αυλή και τον λυπηθήκαμε και τον ταΐζαμε. Μετά η θεία μου θα έφευγε για το χωριό δεν ήθελε να τον αφήσει μόνο του εδώ και τον πήρε μαζί της και τελικά τον κάναμε οικόσιτο. Σχεδόν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα εκτός ίσως από μερικές λεπτομέριες...

[Κατερινα]

Aναστασία, δεν χρειάζεται να τα ξερουν όλα! Τι σημασία άλλωστε έχει ΠΩΣ κατέληξε σπίτι σού? Αφού τώρα πια είναι μέλος της γατοοικογένειάς σας!!

[mimika]

έλα ντέ ! μήπως αν μάθουν την αλήθεια θα τον γυρίσουν πίσω???


:rendeer:

[OLGA]

Πράγματι ειναι κάποιοα που δεν μπορεις να τα πάρεις και να τα "σώσεις" που ειναι σχεδόν αδύνατον να ημερεψουν. Αυτο το σπιτάκι του ανηψιού που εμενε ο Χιόνης στην αρχή; Ειναι διαθέσιμο μήπως;

[anabou]

έλα ντέ ! μήπως αν μάθουν την αλήθεια θα τον γυρίσουν πίσω???


:rendeer:

Μόνο πάνω απ'το πτώμα μου :evil:

[XIONIS]

Πράγματι ειναι κάποιοα που δεν μπορεις να τα πάρεις και να τα "σώσεις" που ειναι σχεδόν αδύνατον να ημερεψουν. Αυτο το σπιτάκι του ανηψιού που εμενε ο Χιόνης στην αρχή; Ειναι διαθέσιμο μήπως;

Δυστυχώς όχι! Αυτό αν ήταν για δική μου αποκλειστική χρήση θα ήταν ιδανικό. Είναι όμως κατά το ήμιση χώρος αποθήκευσης αλλά και χώρος παιχνιδιού των ανηψιών μου. Κυρίως το χρησιμοποιεί η αδελφή μου εκτός από κάποια πράγματα που έχω φυλαγμένα εκεί. Δεν ξέρω πως έχει εξελιχθεί έτσι γιατί ουσιαστικά στα χαρτιά ανήκει και στις δύο. Τέλος πάντων, αργά για να το αλλάξω.... Πέρυσι έγινε ολόκληρη ιστορία για να πάρω τον Χιόνη από εκεί, πράγμα που τελικά μου βγήκε σε καλο γιατί τον πήρα σπίτι, αλλά δεν έχω όρεξη για καυγάδεςπάλι....

[myrtos]

Ασπασία μην νιώθεις άσχημα. Ότι έκανες για καλό το έκανες. Απλά τα λυπάμαι τα καημένα. Το ξανθουλη δεν είναι ήρεμο ακόμα αλλά καμία σχέση με το γκρι . Τουλάχιστον δεν βγαίνει από το κλουβί του. Tο γκριζουλη…. …τι να πω .Το έχω στο μπάνιο για να μην το τρομάζω άλλο και να έχει ησυχία αλλά μόνο που βάζω το χέρι στο κλουβί για νερό φαΐ και άμμο τρέχει και χτυπάει στην απέναντι πλευρά.. Το δίλημμα μου είναι τι να κάνουμε .Να προσπαθήσουμε τουλάχιστον το ξανθό ( εγώ δεν έχω πρόβλημα ούτε χώρου :!: ούτε χρόνου :!: ) η να είναι μαζί γιατί φωνάζει το ένα το άλλο και το άλλο απαντάει ( έτσι βρήκε ο Γιώργος το δραπέτη )Μην σε παίρνει από κάτω. Μακάρι να μπορούσαμε να τα σώσουμε όλα

[OLGA]

Τελικά Όλγα πώς την έπιασες τη μαμά των τυφλών, έπιασε το calmivet; το'χες γράψει στο mycat, δε θυμάμαι

Τζίφος το καλμιβετ!!!!!! Τιποτα δεν ειδα, καμμια διαφορά :cyclops: Παγίδα στην παγίδα πήγε το πραγμα και τώρα που το ξερω τι θα κάνω με τις άλλες 3 δεν ξερω που ειναι ακομα πιο άγριες Αφου την έβαλα με δολο να φάει κονσερβα μεσα στην εισοδο της πολύκατοικιας και δεν επιασε το φαρμακο μετα απο 1 ωρα προσπάθειας στριμώγματος τα καταφερα και μπήκε στην κλουβα. Ο τρομος της δεν περιγράφεται πάντως

[myrtos]

το ξανθουλι κανει βηματακια. εχει βεβαια μακρυ δρομο ακομα Η προταση ειναι να του δωσουμε μια εβδομαδα ακομα και τοτε βλεπουμε.Ετσι και αλιως καποια στιγμη θα χωριζαν τα αδελφακια απο την φυση τους Η αποφαση της Ασπασιας φυσικα.

[XIONIS]

Ότι νομίζεις εσύ καλύτερα Αμαλία μου. Το καημένο του γκριζούλι είναι ακόμα αγριεμένο ε? Σήμερα με το που παρκάραμε μπροστά στο σπίτι ήρθε τρέχοντας η μαμά για να της βάλω φαγητο, σαν να μην έτρεχε τίποτα. Κι εγώ φοβόμουν ότι θα μου κρατάει κακία που της πήρα τα παιδιά, αλλά χαμπάρι δεν πήρε....

[XIONIS]

Δυστυχώς τα νέα των μικρών (πορτοκαλάκι-γκριζούλι) δεν είναι και τα καλύτερα. Το πορτοκαλάκι μετά από 2 εβδομάδες φιλοξενίας, σαν να έχει ηρεμήσει λίγο. Το γκριζούλι ειχε μπει σε αναγκαστική απομόνωση γιατί χτυπιόταν απ'ότι μου είπαν σαν τρελλό με το που έβλεπε κάποιον, και -άγνωστο πως-το είχε σκάσει και 1-2 φορές από το κλουβάκι που ήταν με το αδελφάκι του. Αφού το έπιασαν με τα χίλια ζόρια το έβαλαν σε ένα κλουβάκι μόνο του στο μπάνιο μπας και ηρεμήσει, αλλά του κάκου! Τελικά αποφασίσαμε για να μη βασανίζεται να το πάρω πίσω, και αφού το στειρώσω να το αφήσω ελέύθερο στον κήπο μου.
Ο μπέμπης, γιατί αγοράκι ήταν τελικά, στειρώθηκε χθες το απόγευμα, (ευχαριστούμε κ.Πάνο!!!!! ) και από χθες το βράδυ βρίσκεται στο σπιτάκι του κήπου. Τον έβαλα με το κλουβάκι του πάνω στο χαλί και για να μην κρυώνει του έβαλα ηλεκτρικό καλοριφέρ. Του άφησα νεράκι και 2 ανοιχτα σκαφάκια φαγητό. Σήμερα το πρωί κατά τις 07:30 πριν φύγω για το γραφείο, κατέβηκα να δω τι κάνει και τα είχε φάει οπότε του έβαλα κι άλλο. Δυστυχώς η φιλοξενία στο σπιτάκι είναι προσωρινή. Σήμερα το απόγευμα ή άυριο το πρωί θα τον αφήσω ελεύθερο, ελπίζοντας ότι θα παραμείνει στον κήπο, αν και το βλέπω μάλλον απίθανο.
Δείχνει πιο μεγάλος απ'όταν τον είχα πιασει. Βέβαια έχουν περάσει και 2 εβδομάδες. Τώρα πρέπει να είναι 3-3,5 μηνών. Είναι ένα πανέμορφο γκρι τιγράκι με μαύρη μυτούλα για δάγκωμα!!! Μακάρι να μπορούσα να τον κρατήσω ελεύθερο μέσα στο σπιτάκι του κήπου! Είμαι σίγουρη ότι αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, και πήγαινα να τον βλέπω πρωί-απόγευμα για να τον καθαρίζω και να του βάζω φαγητό όπως έκανα πέρυσι με τον Χιόνη, σιγά-σιγά θα συνήθιζε την ανθρώπινη παρουσία, ίσως ακόμα και να την επιζητούσε! Δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο...
Ελπίζω τουλάχιστον ότι η στείρωση που του έγινε θα τον γλυτώσει από γατοκαυγάδες, άρα και από πληγές, δαγκώματα και αρρώστιες (aids, λευχαιμία). Σήμερα πάντως έδειχνε πιο χαλαρός. Χάιδεψα λίγο την πλατούλα του μέσα από τα κάγκελα και δεν τραβήχτηκε, και οι κόρες του δεν ήταν τόσο διεσταλμένες όσο πριν. Μακάρι να μη φύγει από τον πίσω κήπο ή τουλάχιστον να έρχεται να τρώει για να τον βλέπω....
Ας ελπίσουμε ότι το αδελφάκι του θα χαλαρώσει εν τέλει, και θα έχει καλύτερη τύχη από τον τιγρούλη...