Στο Πρεστάκι μου

Πότε ήταν να δεις, τότε που το γλυκό σου φιλάκι μου'πε
"σ'αγαπώ"...
Κι άρχισες να τρέχεις πίσω μου, σαν τη σκιά μου, σαν ένας
εαυτός που νόμιζα πως δεν θα γνώριζα ποτέ
Ή τότε, θυμάσαι γλυκέ μου, που έπινες τα δάκρυά μου γιατί
δεν άντεχες άλλο να κλαίω;
Και δε λες τίποτα, ούτε μια λέξη, μα είναι εκείνο το υπέροχο
πορτοκαλί σου βλέμμα που φωτίζει την ψυχή μου...
Μη μου θυμώνεις αγάπη μου, από ευτυχία κλαίω... Γιατί γεμίζει
εκείνο το βαθύ κενό που ένιωθα πριν σε βρω, που πάσχιζα να το σκεπάσω με ό,τι έβρισκα μπροστά μου...
Μα τώρα γυρνάω στο σπίτι και μ' αγκαλιάζεις σα να με περίμενες
μια ζωή· κάθε φορά σα να έλειπα αιώνες...
Μου δίνεις ό,τι έχει η ψυχούλα σου –κι ό,τι περισσεύει. Κι
εγώ σε αδειάζω προσπαθώντας να πάρω λίγη απ' αυτήν την αθωότητα που πια δεν έχω.
Τίποτα δεν μου χρωστάς. Αν δεν σ'είχα θα ήμουν μισή.

Αχ!!! μωρέ φιλενάδα να γιατί εισαι το άλλο μου μισό γιατί έχουμε την ίδια καλυτεχνική φλέβα!!!!

Αχουτό μωρέ το πρεστάκι το γλυκό μου το αγοράκι της της έχει κάνει της μαμάς του!!!!!

Αντε απο'κει...μ'εκανες να βουρκώσω...

Τι συγκινητικο Desdemona μ'εκανες και δακρυσα

Τι γλυκο!

Πανέμορφο, μελωδικό!!! Έχουμε ποιήτριες εδώ μέσα!

Γενικά μια καλλιτεχνική φλέβα την έχει το σάιτ. Οι ποιήτριες, οι της μουσικής, η παραμυθού... τιποτ'άλλο;

τι συγκινητικο ...τι ομορφα το περιεγραψες

ΑΧΧΧΧΧ

Σας ευχαριστούμε

Axxx... συγκινηθηκα πρωι πρωι...