Κάπου να πω το πόνο μου

Τον κοιτάω να τρέχει, να ανεβοκατεβαίνει σα τρελός στα τραπέζια, να νιαουρίζει κυνηγώντας μύγες, να χουρχουρίζει ξαπλωμένος δίπλα στα κορίτσια, να ζυμώνει την κουβέρτα του, να πηδάει προσπαθώντας να φτάσει το καναρίνι, να παίζει κυνηγητό (ναι παίζει κυνηγητό) με τις χελώνες, να τρίβεται στα πόδια μου, να γυρνάει ανάσκελα για να του χαιδέψουμε τη σεβαστή κοιλίτσα του, να τυλίγεται με το λευκό τραπεζομάντηλο στο τραπέζι της τραπεζαρίας, έτσι που εγώ να μην τον διακρίνω και να σκούζω όλο φόβο ότι τον έχασα, να έρχεται τρέχοντας από όπου είναι, όταν αρχίζω να μιλάω στο καναρίνι, νιαουρίζοντας πότε με θυμό και πότε με στεναχώρια, που εγώ ασχολούμαι με άλλον, να την πέφτει στα χέρια του καλού μου για να παλέψουν σαν άντρες, συγνώμη σα γάτος με άντρα ήθελα να πω και σκέφτομαι κάποιες φορές: έτσι θα είναι η υπόλοιπη ζωή του; Μόνος του, σαν να είναι ο τελευταίος του είδους του; Σκέφτομαι τότε εάν έχει μνήμες, από τότε που ζούσε με τη μαμά του και τα αδέλφια του. Σίγουρα έχει. Όταν έρχεται η δασκάλα του πιάνου των παιδιών, ένα πλάσμα που λατρεύει τα ζώα και που κατά καιρούς περιθάλπτει και αδέσποτα γατιά και τα δίνει για υιοθεσία ή τα πάει στη γιαγιά της στο χωριό, τρελλαίνεται να μυρίζει τα ρούχα της και την ίδια, σαν να αναγνωρίζει τη μυρωδιά των γατιών σε αυτά. Προχθές, όταν ο μπαμπάς μου έφερε τη παλιά μου κιθάρα από το υπόγειο του πατρικού μου, σε κομμάτι του οποίου ζουν και γεννάνε συνήθως αδέσποτες της γειτονιάς, ο Μαντού πέρασε το απόγευμα μυρίζοντας και χουρχουρίζοντας σε μια κιθάρα μέχρι που σχεδόν κοιμήθηκε πάνω της. Βλέπω τις φωτογραφίες σας με τις γάτες σας, να κοιμάται η μια πάνω στην άλλη, να πλένει η μια την άλλη, να παίζει η μια με την άλλη και σκέφτομαι ότι ο Μαντού θα ζήσει την υπόλοιπη ζωή του, ζυμώνοντας μια προσωμείωση γάτας -μια κουβέρτα- και ακούγοντας νιαουρίσματα από διαφημίσεις και από αδέσποτα που νιαουρίζουν έξω από το σπίτι, με εμάς να του κλείνουμε τη πόρτα όταν γίνεται αυτό μην σαλτάρει από το μπαλκόνι. Από την άλλη σκέφτομαι και εάν δεν συνηθίσει; Εάν έτσι κέντρο του κόσμου που έχει μάθει να είναι νοιώσει παραπεταμένος; Ξέρω θα μου πείτε ότι τον χρεώνω με ανθρώπινα συναισθήματα και συμπεριφορές. Όμως, όποτε έρχεται το σκυλάκι των ανηψιών μου σπίτι ο Μαντού εξαφανίζεται, δεν τρώει και δε παίζει. Βέβαια είναι ψιλοτσογλάνι η Μέγκυ, η επιτομή της ανασφάλειας και αυτή και προσπαθεί να τον αποκλείσει από τα πάντα, ακόμα και από το φαί και από το νερό του. Πετσί και κόκαλο έγινε το καλοκαίρι ο ταλαίπωρος. Αλλά δεν διεκδίκησε το χώρο του. Προσπάθησε μοναχά να γίνει αόρατος μέχρι να περάσει το κακό. Εάν πάρουμε άλλο γάτο και ο Μαντού δε τα βρει μαζί του; Δε θέλω να γίνω σα τη γειτόνισσα που έχει τον ένα γάτο μέσα και τον άλλο στο μπαλκόνι, γιατί έτσι και βρεθούν μαζί μαζεύει τρίχες και τις δικές της μαζί. Και είναι χρόνια αυτή η ιστορία σπίτι της.

Ο Τάσος λέει ότι χρειάζεται ένα δεύτερο γάτο, βασικά μόνο η δική μου απαγόρευση τον συγκρατεί και δε φέρνει ότι αδέσποτο βρει στο δρόμο. Όμως λίγο εγωιστικό μου ακούγεται. Να φέρω δεύτερο γάτο για να παίζει ο πρώτος μου γάτος; Σαν να του αγοράζω παιχνίδι μου ακούγεται. Μεγάλωσα με γατιά στο σπίτι. Εντάξει πάντα υπήρχε ο κυρίαρχος γάτος -με την έννοια του αγαπημένου- αλλά γύρω του κινιόντουσαν οι απόγονοι του, έτσι για να διατηρείται η συνέχεια. Σκέφτομαι η συνέχεια της παρουσίας γατιού μέσα στο σπίτι ή η συνέχεια του συγκεκριμένου αγαπημένου γάτου, έται για να νοιώθουμε π.χ. ότι η Άτσα πότε δεν "έφυγε"; Δε ξέρω εάν είμαι ζωόφιλη, δε ξέρω εάν είμαι καν γατόφιλη, γιατί δεν υπήρξα ποτέ αλλιώς. Τις είχα πάντα μέσα στην οπτική μου, έτσι απλά όπως π.χ. ξέρω ποια εποχή του χρόνου μου αρέσει, ότι τρελλαίνομαι για σοκολάτα κ.λ.π. Όλα αυτά που αποτελούν στοιχεία της καθημερινότητας μου, συνήθειες μου βρε αδελφέ, που με αυτές ζω εδώ και 46 χρόνια, γιατί έχω και αυτό το κουσούρι να αλλάζω από δύσκολα έως καθόλου συνήθειες. Έτσι είναι και οι γάτες. Στοιχείο της εικόνας μου.

Αλλά να όπως τώρα που γουργουρίζει δίπλα μου με τη κεφάλα του -γιατί το είπαμε εμείς έχουμε μεγάλο κεφάλι- χωμένη όλη σε μια κουβέρτα και μοιάζει σαν να είναι ένα γατάκι νεογέννητο, ένας γάταρος κοντά έξη κιλά και τον ακούω να γουργουρίζει, αλλά που και που να αναστενάζει, σκέφτομαι: μήπως τελικά για μια ακόμα φορά αυτό που ψάχνει να βρει, τη μυρωδιά του είδους του δηλαδή, δεν το βρήκε και αυτό είναι που τον κάνει να αναστενάζει;

Μη μου δίνετε σημασία, γατο-υπαρξιακή κρίση περνάω και δεν είναι και η μόνη εδώ που τα λέμε, αλλά κάπου έπρεπε να το πω, ακόμα και εάν ξέρω τις απαντήσεις...

Μέσα στις γιορτές, εάν βοηθήσει και ο καιρός, θα ανέβουμε Αθήνα και ο Μαντού θα στειρωθεί. Εκτός εάν ο κτηνίατρος μου χρησιμοποιεί και αυτός τη μέθοδο του αερίου στη νάρκωση, γιατί την έχω αυτή τη φοβία με τη νάρκωση. Εάν ο Μαντού αντιμετωπίσει φυσιολογικά τη περιπέτεια της στείρωσης, τότε θα έρθει δεύτερο γατάκι σπίτι. Κατά προτίμηση μικρό ώστε να προσαρμοστεί ευκολώτερα στο σπίτι και με το Μαντού. Και ο Τάσος θέλει δεύτερο γάτο, ειδικά από τη στιγμή που δεν παίρνουμε σκύλο. Άσε που νοιώθώ ότι από τη στιγμή που το αποφασίσαμε θα μας βρει ο γάτος μόνος του, αρκεί να προλάβω το Τάσο, που είναι ικανός να μου φέρει γάτο σπίτι πριν στειρώσουμε το Μαντού και άντε να πρέπει να στειρώνω δύο γατιά. Τον έχω ικανό...