Merenwen το σκυλό-γατο

Καλησπέρα σε όλους,


Με λένε Σοφία και έχω για παρέα μου μια τρελόγατα που την λένε Merenwen.
Δεν είναι πολύς καιρός που μπήκα στην παρέα σας (παρόλο που γενικά αποφεύγω τους συνωστισμούς και την δημοσιότητα ).
Αιτία, η συνεχής παρότρυνση της αδελφής μου Δέσποινας, φανατικής γατοσπιτόγατας. Δεν θέλει και πολύ βλέπετε, όταν σε κάθε μας κουβέντα,
μου εξιστορούσε με ενθουσιασμό, λεπτομερώς όλα τα e-γεγονότα.
Η πρώτη επαφή έγινε όταν χρειάστηκα συμβουλές για την μικρή και είδα τον ενθουσιασμό και την αγάπη σας για τους μικρούς μας φίλους. Έτσι χωρίς πολλά - πολλά αλλά και για να κάνω το χατίρι της πολυαγαπημένης μου αδελφής, ξεπέρασα τον εαυτό μου (μονόχνοτη βλέπετε) και έδωσα το ηλεκτρονικό μου στίγμα.

Δεν θα μακρηγορήσω άλλο γιατί ως φαίνεται ήρθε η ώρα (και μάλιστα αργήσαμε) να σας συστηθούμε εγώ και η Meren και να σας
πούμε την δική μας ιστορία. Για αρχή σας αναφέρω ότι είμαστε δύο θηλυκά σε ένα δυαράκι της Αθήνας…
Η γνωριμία μας δεν ήταν καθόλου πρωτότυπη ή επεισοδιακή, αφού η Meren είναι παιδί της γάτας της αδελφής μου (τελευταίας γέννας
μάλιστα. Μήπως γι’αυτό μου βγήκε κακομαθημένο το άτιμο; ), αντίθετα, επεισοδιακές ήταν οι μέρες που ακολούθησαν, αλλά όλα αυτά θα σας τα πω
παρακάτω. Πρέπει να ήταν αρχές Μαρτίου (Η Meren μου γεννήθηκε 27 Φεβρουαρίου) όταν επισκέφτηκα την οικογένεια μου και ο μικρός Ραφαήλ (γιος της αδελφής μου) μου πρότεινε να με πάει να δω τα νεογέννητα γατάκια. Εκεί συνάντησα την Meren, ήταν ένα μικρό παρδαλό γατάκι, αρκετά ζωηρό.
Εκεί ήταν και η αδελφή μου, που μου έλεγε τα κατορθώματα τους και τους προβληματισμούς της σχετικά με την υιοθεσία των μικρών. Η Meren ήταν
πολύ γλυκό γατάκι αλλά όπως σας ανέφερα παρδαλόχρωμο, δύσκολα λοιπόν θα υιοθετούνταν, σε αντίθεση με τον αδελφό της που ήταν ένα κόκκινο τιγρέ γατάκι. Όλοι ξέρουμε τις προτιμήσεις των περισσοτέρων ανθρώπων σχετικά με τα γατάκια, να είναι ράτσας, μονόχρωμα… (αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα, καλό θα ήταν να τη αφήσουμε για την ώρα). Κανένα από τα γατάκια δεν πληρούσε τις «προδιαγραφές», δικαίως λοιπόν προβληματίζονταν η αδελφή μου.
Επανέρχομαι στην ιστορία, η μικρή δεν μου είχε τραβήξει την προσοχή από την αρχή, ήταν όμως έξυπνη… εκεί που κουβεντιάζαμε πάνω από το κεφάλι τους, άρχισε τα νιαουρίσματα… ήθελε αγκαλίτσες η κυρία. Την πήρα αγκαλιά και μου έκανε εντύπωση το πόσο εξοικειωμένη ήταν, σταμάτησε να νιαουρίζει και καθόταν απολαμβάνοντας τα χάδια μου. Στο θέαμα αυτό η κουβέντα της αδελφής μου ήταν κάπως έτσι «Της καλαρέσεις
της μικρής, μάλλον διάλεξε αφεντικό… » δεν έδωσα σημασία, σκέφτηκα ότι μπορεί και να το λέει για να με καταφέρει να την πάρω. Ξέρω πόσο αταφερτζού είναι η αδελφή μου, διαόλου κάλτσα, ότι βάλει στο μυαλό της το πετυχαίνει, από μικρά κάπως έτσι με τούμπαρε πάντα και της έκανα τα χατίρια της.
Το έβαλα όμως στο μυαλό μου… Επισκέφτηκα το σπίτι αρκετές φορές από τότε, έβλεπα το Μερενάκι να μεγαλώνει και να κάνει το σπίτι άνω-κάτω με τα παιχνίδια της και τις σκανταλιές της μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό της, Sol (από άλλη γέννα). Καπετάν ένας το Μερενόγατο.Η γιαγιά μου
κόντευε να πάρει ηρεμιστικά, οι μόνοι που διασκέδαζαν την κατάσταση ήταν η Δέσπω και ο Ραφαήλος . Σκεφτόμουν να πάρω ένα γατάκι για παρέα, ήξερα ότι γυρνώντας σπίτι θα με περίμενε κάποιος πως και πως και ότι με το τίποτα θα γέμιζε η ζωή μου με αγάπη. Τότε ειδικά το είχα πολύ ανάγκη, καθότι προσφάτως χωρισμένη και βαρυπενθούσα.
Κάθε φορά που το άτιμο για γατί με άκουγε, έρχονταν να με προϋπαντήσει, με έσερνε όλο και πιο πολύ κοντά της… Τότε που το πήρα απόφαση να
την πάρω ήταν όταν κατάλαβα ότι με θέλει και εκείνη, αφού όταν μύριζε κάποιο από τα πράγματα μου πήγαινε και κοιμόταν πάνω του, ακόμα το κάνει.
Είδα και ότι δεν επρόκειτο να το πάρει κανείς άλλος… πήρα την απόφαση και το ανακοίνωσα.
Δείλιαζα αρκετά επειδή ζω μόνη και λείπω αρκετές ώρες από το σπίτι λόγω δουλειάς. Δεν ήθελα να κάνω δυστυχισμένο ένα ζωάκι, μένω και σε διαμέρισμα…
πόσο χαρούμενη μπορεί να είναι μία γατούλα στους τέσσερις τοίχους; Και άλλα πολλά σκεφτόμουν… είχα μεγαλώσει όμως με ζώα και πρώτη φορά έμενα κάπου που να μην υπάρχει ούτε ένα για δείγμα (εκτός των κατσαρίδων φυσικά). Σκέφτηκα «Όπως όλοι έτσι και ‘ γώ», το αποφάσισα και περίμενα πως και πως την στιγμή που θα συγκατοικήσουμε. Η αδελφή μου ενθουσιάστηκε, εγώ άρχισα να μαζεύω την προίκα της και ένα βράδυ Παρασκευής, κατέφθασε το Μερενάκι σπίτι μας. Μπήκε, τα μύρισε όλα και μετά στρώθηκε στον ύπνο για τα καλά. Ατάραχη εντελώς, λες και είχε ξαναέρθει, άραξε στο κρεβάτι μου πάνω στην κουβερτούλα της (της την είχα αγοράσει για να χουχουλιάζει και αποδείχτηκε εν καιρώ η αγαπημένη της).
Τις επόμενες μέρες δεν βγήκα καθόλου από το σπίτι για να μην τρομοκρατηθεί το καημενούλη, θα ερχόταν η Δευτέρα έτσι κι αλλιώς. Όταν ήρθε η μέρα εκείνη έφαγε «φρίκη» δεν το κρύβω, αλλά ευτυχώς μένω κοντά στην δουλειά μου, οπότε μπορούσα να κάνω συχνές επισκέψεις για να δω τι κάνει.
Αυτό σταμάτησε μόλις συνειδητοποίησα ότι κάθε φορά που επέστρεφα σε εκείνη, μου επιτίθονταν με μανία και κάθε φορά όλο και με μεγαλύτερη ένταση… Ακόμα και σήμερα, όταν μπαινοβγαίνω στο σπίτι εκνευρίζεται, καλύτερα να αργώ παρά να πηγαινοέρχομαι. Παλιότερα συνήθιζε να κάνει και το εξής παράξενο, όταν αργούσα πολύ να επιστρέψω, με το που άνοιγα την πόρτα έτρωγα μία κατσάδα όλη δική μου… έβγαζε κάτι ακαθόριστα νιαουρίσματα… πα πα πα… ευτυχώς το έκοψε. Αλλά και γω από τότε έγινα κυρία, κομμένα όλα (όχι εντελώς) απλά άρχισα να μένω περισσότερο στο σπίτι , εκεί που παλιότερα κυριολεκτικά με νοίκιαζε… Γενικά έπεσε πολύ εκπαίδευση… εγώ την Meren και εκείνη εμένα. Τα κατάφερε μια χαρά, με έστρωσε. Έχει πολύ ισχυρό χαρακτήρα και στην αρχή που ήμουν απαίδευτη είχαμε μεγάλο πρόβλημα, παραβγαίναμε στο πια θα επικρατήσει, αλλά επήλθε ισορροπία (έτσι θέλω να
πιστεύω). Αρκετές φορές με είχε πιάσει απελπισία από τα καμώματα της. Ένα βράδυ θυμάμαι δεν άντεξα και τηλεφώνησα της αδελφής μου για να την πάρει πίσω, μόλις όμως έκλεισα το τηλέφωνο αντί για ανακούφιση ένοιωθα χειρότερα και πήρα πίσω να ακυρώσω την αρχική μου απόφαση.
Όλοι με είχαν προειδοποιήσει για το καθαρματάκι που θα υιοθετούσα, αλλά εγώ ευτυχώς δεν έδωσα βάση. Από τότε είμαστε δίδυμο (που σκοτώνει) αχώριστες αλλά και αρτιμελής (Δεν σκοτωνόμαστε πια). Η Meren είναι πολύ καλή γατούλα, την καμαρώνω, δείχνει δυνατή, ανεξάρτητη, είναι τσαμπουκαλού, πολύ ξεροκέφαλη, αδέξια, στο βάθος της όμως πολύ τρυφερή και γλυκιά.
Μαζί έχουμε περάσει πολλές μπόρες και κάθε φορά που δεν με βλέπει καλά, έρχεται κοντά μου. Με τον τρόπο της μου δείχνει πως όλα θα πάνε
καλά, μου μιλάει, μ’αγκαλίζει, με γλύφει. Πολλά από αυτά τα βράδια κοιμάται στο προσκεφάλι μου. Στην καθημερινότητα μας είναι
πολύ καλή σύντροφος, σέβεται τις ώρες μου, κάθεται υπομονετικά και με περιμένει να κλείσω το PC και να πάω κοντά της (αν και δεν την αφήνω σε χλωρό κλαδί, όλο την πειράζω), δεν έχει πρόβλημα να παίξει μόνη της και όταν με βαρεθεί να με βλέπει που βρίσκομαι στο δωμάτιο σαν έπιπλο, παίρνει στο στόμα της το μπαλάκι της ή κανένα τσαλακωμένο πακέτο από τσιγάρα και μου το φέρνει στα χέρια μου για να της το πετάξω (αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του σκυλόγατου, το άλλο είναι ότι φρουρεί το σπίτι και όταν δει να έρχεται κάποιος με ειδοποιεί, είναι πανέξυπνη ).
Ένα άλλο χαρακτηριστικό της είναι η κοινωνικότητα της, όταν έχουμε κόσμο στο σπίτι δεν έχει πρόβλημα, αντιθέτως όπου είναι η παρέα και η Meren στη μέση. Τους κερδίζει όλους, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην την αγαπάει. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω
κάτι, η σπιτονοικοκυρά μου, που απεχθάνεται γενικά τα ζώα, στην μικρή έχει αδυναμία («Μερέντα» την λέει) μάλιστα τις αγόρασε και παιχνίδια… άλλο ένα αξιοθαύμαστο είναι που κατάφερε να την αγαπήσει και ο φίλος μου, που δεν είχε καθόλου εξοικείωση με τα ζωάκια (σε σημείο να απέφευγε ακόμα και να τα αγγίξει). Μια φορά βγαίνω από το μπάνιο και τους βλέπω αγκαλίτσα, η Meren να τον γλύφει και εκείνος να την χαϊδεύει… σταυροκοπιόμουν… από τότε όλο αγάπες είναι, την προσέχει πολύ. Το όνομα της έχει δυσκολέψει πολύ κόσμο, ο πρώτος της γιατρός απέφευγε να το λέει γιατί όλο μπερδεύονταν ο άνθρωπος… Αιτία του ονόματος της είναι αρχικά το «Μ» που έχει στο κεφάλι της, αλλά περισσότερο είναι η σημασία του.
Σημαίνει «Κορίτσι γεμάτο ευτυχία» αποτελείται από δύο λέξεις που ανήκουν σε διάλεκτο της γλώσσας των ξωτικών (είμαστε και λάτρεις του φανταστικού τρομάρα μας).Το πίστευα αλλά ήλπιζα κιόλας ότι θα μου άλλαζε την ζωή προς το καλύτερο, γιαυτό και επέλεξα να την ονομάσω έτσι. Θυμάμαι είχαμε κάτσει μαζί με την αδελφή μου και ψάχναμε για όνομα.
Υπάρχουν κάποια πράγματα (ευτυχώς για μένα) στα οποία η Meren δείχνει τρελή αδυναμία, ένα από αυτά είναι τα τσαλακωμένα πακέτα… όπου και να
βρίσκεται, ότι και να κάνει, μόλις ακούσει τον ήχο του τσαλακώματος, τρέχει για παιχνίδι. Αυτό το εκμεταλλεύομαι στο έπακρο, ειδικά τις φορές που το σκάει, έτσι την μαζεύω… χε χε χε. Άλλο ένα από αυτά που τρελαίνεται είναι τα αποτσίγαρα, δεν τολμάω να αφήσω γεμάτο τασάκι και να φύγω εκτός σπιτιού. Έχει σπάσει τασάκια έτσι… ένα σορό, βάζει την πατούσα της μέσα για να βγάλει κανένα να παίξει και καθώς είναι ατσούμπαλη, πάει και το τασάκι (όχι πάντα, αλλά έχει συμβεί κάποιες φορές). Μόλις ψαρέψει τη γόπα, λυσσάει στα τρεχαλητά, μια την σκοτώνει, μια την παίρνει στο στόμα και τρέχει. Αλλά και στα κανονικά τσιγάρα έχει αδυναμία, από μέσα από το πακέτο τα παίρνει αν δεν την προλάβω. Γενικά είναι πολύ του καπνίσματος το κοριτσάκι μου, λέτε να το έχει ρίξει εκεί για να της φύγουν τα ντέρτια; Καμιά μέρα θα την δω να φουμέρνει, μου φαίνεται. Χωρίς να
θέλω να γίνω υπερβολική, οτιδήποτε το μετατρέπει σε παιχνίδι, μα οτιδήποτε;
Έτσι μια φορά καθόμασταν με κάτι φίλους στο σπίτι και εκεί που συζητούσαμε, βλέπουμε τον σίφουνα Meren να σκοτώνει με μανία ένα TABON,
ρεζίλι έγινα. Μα που το είχε βρει; Να σας πω εγώ…Μία άλλη αδυναμία της είναι οι ανοιχτές τσάντες – σακούλες,. Δεν τις ξαφρίζει μόνο, στρογγυλοκάθεται κιόλας. Την πρώτη φορά που το έκανε, δεν την είχα πάρει είδηση, έφαγα το σπίτι να την βρω και εκείνη στρογγυλοκάθονταν σε μια χάρτινη μεγάλη σακούλα (μαζί με τα ψώνια, κάτι ρούχα) και μιλιά. Μου φαίνεται ότι σπάει πλάκα μαζί μου. Κάτι άλλο, έχετε δει γατί να τρώει μανιτάρια; Η Meren.
Βέβαια και γω τρελαίνομαι για δαύτα αλλά δεν το περίμενα και από την γάτα μου… Ούτε που την έβαλα να δοκιμάσει, έτυχε μια φορά να λιγουρευτεί σαν σωστή γάτα αυτό που έτρωγα, τελείωσα το φαγητό μου και τις έβαλα από αυτό που της είχα αφήσει, έτσι για το γκάστρι της. Ξετρελάθηκε, τώρα πια το ξέρω το χούι της και τις δίνω κανένα αλλά όχι πολλά γιατί κάνουμε και δίαιτα. Τι άλλο να σας πω… είναι παράξενο γατί, έχει χαρακτήρα. Γουργουρίζει με το παραμικρό αλλά δαγκώνει και εξίσου εύκολα. Πολλές φορές διακόπτω το παιχνίδι απότομα (και ας το έχω αρχίσει εγώ), για να μην χάσω κανένα από τα μέλη μου. Αλλά χαμπάρι δεν παίρνει… δεν το κόβει με τίποτα αυτό το χούι. Ούτε κόβει το μάλωμα. Με κατσαδιάζει αν την ενοχλήσω με κάτι που θα κάνω, μόλις με ακούσει όμως να λέω αυστηρά το όνομα της, μαχαίρι όλα. Με ακούει τις περισσότερες φορές… πάλι καλά.


Σχεδόν σας τα είπα όλα, έχουμε άλλωστε όλο τον καιρό να μας μάθετε. Εύχομαι μόνο να μην έγινα κουραστική με το κατεβατό μου (Να βραβεύσω όποιον το τελείωσε; )






*Εδω η Meren ξαπλάρει στο κρεβάτι...

Kαλώς μας ηρθατε Σοφία και Merenwen. Οντως δυσκολο το ονομα, αλλα που θα μας παει θα το μαθουμε!

Σ’ευχαριστούμε
πολύ XIONI για τα καλωσορίσματα. Καλώς σας βρήκαμε

Η Μerenwen είναι τρομερή! αυτό με τα τσιγάρα και το ταμπόν...

Καλώς ήρθατε και να μην τρώτε πολλά μανιτάρια,γιατί έχω ακούσει ότι περιέχουν τοξίνες που δεν κάνουν καλό στις γάτες!

Να μας βάλετε κι άλλες φωτογραφίες!

Hi big sis
Άργησα αλλά τα κατάφερα ε; Άντε και καλή μας αρχή. (Ο Ράφα το διάβασε να ησυχάσει; )

OrAnGeLo έγραψε:Η Μerenwen είναι τρομερή! αυτό με τα τσιγάρα και το ταμπόν...

Αυτό με το ταμπον ήταν όντως καπως... Εμένα πάλι ο Χιονούλης, όπως ειχα ξαναγραψει και παλιότερα, όταν τον ειχα πρωτοφερει σπίτι έφερε δωράκι στον ασφαλιστή μου που ειχε ερθει να εισπραξει την ασφάλεια, ένα στινγκ
Ειχα βγαλει από το πληντυριο τα ρουχα στη λεκανη και δεν ειχα προλαβει να τα απλώσω γιατί ήρθε ο Στέφανος, κι ο έξυπνος ο Χιόνης -μη δει κορδελίτσα!!!- το πηρε και το΄σερνε σ'ολο το σπίτι!!! Ρεζίλι των σκυλιων έγινα...

Καλώς σε βρήκαμε και σένα OrAnGeLo, σ'ευχαριστώ και για τις συμβουλές σου . Καλά που το πες...

XIONIS έγραψε:

OrAnGeLo έγραψε:Η Μerenwen είναι τρομερή! αυτό με τα τσιγάρα και το ταμπόν...

Αυτό με το ταμπον ήταν όντως καπως... Εμένα πάλι ο Χιονούλης, όπως ειχα ξαναγραψει και παλιότερα, όταν τον ειχα πρωτοφερει σπίτι έφερε δωράκι στον ασφαλιστή μου που ειχε ερθει να εισπραξει την ασφάλεια, ένα στινγκ
Ειχα βγαλει από το πληντυριο τα ρουχα στη λεκανη και δεν ειχα προλαβει να τα απλώσω γιατί ήρθε ο Στέφανος, κι ο έξυπνος ο Χιόνης -μη δει κορδελίτσα!!!- το πηρε και το΄σερνε σ'ολο το σπίτι!!! Ρεζίλι των σκυλιων έγινα...

Σοβαρά τώρα ;!
Καλό,πολύ καλό!!!

Xionis έγραψε:
Αυτό με το ταμπον ήταν όντως καπως... Εμένα πάλι ο Χιονούλης, όπως ειχα ξαναγραψει και παλιότερα, όταν τον ειχα πρωτοφερει σπίτι έφερε δωράκι στον ασφαλιστή μου που ειχε ερθει να εισπραξει την ασφάλεια, ένα στινγκ
Ειχα βγαλει από το πληντυριο τα ρουχα στη λεκανη και δεν ειχα προλαβει να τα απλώσω γιατί ήρθε ο Στέφανος, κι ο έξυπνος ο Χιόνης -μη δει κορδελίτσα!!!- το πηρε και το΄σερνε σ'ολο το σπίτι!!! Ρεζίλι των σκυλιων έγινα...

Τι να πω... είναι εντελώς μουρλοκομεία...

μελινάκι έγραψε:

Γειά σου μελινάκι

Καλησπέρα!Κουκλα η γατουλιτσα σου,και πολυ ομορφο ονομα!

moukelis έγραψε:Καλησπέρα!Κουκλα η γατουλιτσα σου,και πολυ ομορφο ονομα!

Γεια σου moukeli σ'ευχαριστω για τα καλα σου λογια

"Παιδια με σκλαβόνετε... μου τα είχε πει η αδελφή μου οτί είστε πολύ δεμένη παρέα."

Σοφια και Marenwen στo

Καλε, μια γάτα που μοιάζει στη Λου! Εκτός απο τα αρχικά πλακώματα που μας περιέγραψες, που ήταν σα να τα βλέπω μπροστά μου, εχουμε και άλλα κοινα:

1ον μου φέρνει κ αυτη τα ποντικια της για να παίξουμε "πιάσε-πέτα"
2ον όταν ακούει το παραμικρό στην πόρτα πάει και στήνεται μπροστα κ νιαουρίζει
3ον τρελλαίνεται να κοιμάται πάνω σε ρούχα μου και κυρίως στην τσάντα μου
4ον προχτες μου έφερε ένα ταμπον για να παίξουμε....

Επίσης ξέχασα να σας καλοσωρίσω!!!!!! Να μας μείνετε, ε;;;;

Ξέχασα να σου πω ότι τρελλαίνεται για κουνουπίδι...

Marenwen καλως ηρθες στο γατοσπιτο.Το γατι σου ειναι πολυ ομορφο.

Καλωσορίσατε!!!!!!
Περιμένουμε κι άλλες ιστορίες....

Καλωσορίσατε, Σοφία και Merenwen!!!!

Είχε πετάξει κάτι σποντίτσες το Δεσποινάκι για την αδερφή της που κάάάάάποτε θα γράψει...
Καιρός ήτανε! Γιατί απ' ό,τι κατάλαβα έχετε πολλές περιπέτειες με την Μerenwn (που και στην φωτογραφία δείχνει να έχει τρανή προσωπικότητα!)