Για οσους γεννηθηκαν πριν το 1985

Βρηκα αυτο το post στη σελιδα του "troktikou" το βρηκα πολυ καλο και ειπα να το μοιραστω μαζι σας.Ελπιζω να σας αρεσει και να φερει και εσας λιγα ή πολλα χρονια πισω οπως εγινε και με μενα.Τοτε, που ειμασταν ευτιχισμενοι με πολυ λιγοτερα πραγματα, και δεν χρειαζοταν να φοβομαστε και την σκια μας.


ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια
γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες
μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν
υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για...
τα παιδιά.
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από
μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας
αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν
γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει
τους
«υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα
και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και
όλαθεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να
κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.

Τρώγαμε
γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος
από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες
στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν
είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99, τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.
Κανονίζαμε να βγούμε μαζί
τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο
δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα
μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.

Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση,
όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι
ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων
και
τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια
από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς
κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε
να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές
όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ
για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα
στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα
κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα
αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»...
συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

(Α.ΚΟΤΖΑΚΑΡΗ)
Τον ευχαριστούμε για το ταξίδι..."

ANΑΓΝΩΣΤΗΣ

νοιωθω τοσο τυχερη που εστω και στο ελαχιστο ξερω για τι πραγμα μιλαει το παραπανω αρθρο.
τα παιδια τωρα πια δεν μπορουν να ειναι παιδια και δεν φταινε αυτα για αυτο αλλα ολοι εμεις που μεγαλωνουμε και δεν κανουμε τιποτα για να αλλαξουμε τις λαθος νοοτροπιες που μαθαμε απο τους πιο πριν.
μακαρι οταν κανω παιδια, αν κανω ποτε, να μου ζητανε να βγουν στον δρομο να παιξουν και οχι xbox360 κι εγω να μην φοβαμαι να τα αφησω να βγουν. μαλλον θα παω να ζησω σε καμια βραχονησιδα!

πειτε τα βρε παιδια!!!
Η αδερφη μου γεννηθηκε το 96 και δεν ξερει τι θα πει ΠΑΙΖΩ!! Εχει ενα σωρο ηλεκτρονικα πραματα και ξερει να χειριζεται το κινητο μου καλυτερα απο μενα... Αμαν!!

οντως ηταν ωραια χρονια τοτε τρεχαμε ελευθεροι θυμαμαι καθομασταν στην μεση του δρομου κ παιζαμε μπουκαλα πηθεια κ αλλα ωραια πραγματα δεν φοβομασταν μηπως κτυπησουμε κανενα αυτοκινητο με την μπαλα κ ουτε ειχαμε εμποδια οταν παιζαμε α[παριζα απο κολωνα σε κολωνα γιατι δεν υπηρχαν αμαξια παρκαρισμενα κ μετα μπανιο στα βραχια της πειραικης δεν υπηρχςε τοτε ο βιολογικος καθαροισμος πεφταμε μεσα στην θαλλασα κ δεν μας ενοιαζε τιποτα ωραια χρονια τα δικα μας

Εμεις στα Κατω Πατησια πριν το 85 ειχαμε πολλα νεοκλασικα κτιρια που εδιναν μια αλλη οψη στη περιοχη.
Μπορουσαμε να παιζουμε μπαλα στο δρομο, χωρις να μας διακοπτουν τα αυτοκινητα καθε 20''.
Ειχαμε μια ακτινα δρασης απο την Πατησιων εως την Λιοσιων και απο την πλατεια Βικτωριας εως την αγια Βαρβαρα στο ανω Πατησια.
Τα ποδηλατα περναν φωτια και υπηρχαν και σκυλια σε καθε γειτονια,αληθεια που πηγαν αυτα?
Ειχαμε και αρνητικα οπως χυμα σακουλες σκουπιδιων αφου οι καδοι ηρθαν επι Αβραμοπουλου και σχολικες ταξεις των 40 παιδιων.
Δυστυχως οι γονεις μας δεν ειχαν και πολλες φιλοζωικες ευαισθησιες και συχνα βρισκομασταν γονατιστοι να παρακαλουμε για καποιο γατακι η σκυλακι με ολεθριες καταλειξεις

εγω πάντα καμάρωνα για τα σημάδια στο γονατά μου, και τους σακατεμένους αγκώνες απο τα πεσίματα..
επίσης καμαρώνω, γιατί ξέρω να τρέχω, και ειμαι ακομα ικανή να ανέβω σε ενα δέντρο, η εναν στήλο.Αλλα αυτό για το οποίο χαιρομαι είναι πως οταν εχει καλο καιρό ΕΧΩ ακομα ΔΙΑΘΕΣΗ να παίξω! (κι ετσι βρήκα ακόμα 3 τρελούς, και που και που πάμε για "μήλα"- )

Μήλα, σκοινάκι, λάστιχο, αμπάριζα, κυνηγητό, κουτσό...σπιτάκια στα Δέντρα, κρυφτό, βεζύρι, τσοκάκι, καλά τα ποδήλατα... φεύγαμε το πρωί και γυρνούσαμε το βράδυ...

Όλη μέρα έξω... ΝΑΙ .. και θα κάνω τα πάντα τα παιδιά μου να ζήσουν και αυτά. Ηλεκτρονικό ΔΕΝ θα μπει στο σπίτι.

savillerow7 έγραψε:εγω πάντα καμάρωνα για τα σημάδια στο γονατά μου, και τους σακατεμένους αγκώνες απο τα πεσίματα..
επίσης καμαρώνω, γιατί ξέρω να τρέχω, και ειμαι ακομα ικανή να ανέβω σε ενα δέντρο, η εναν στήλο.Αλλα αυτό για το οποίο χαιρομαι είναι πως οταν εχει καλο καιρό ΕΧΩ ακομα ΔΙΑΘΕΣΗ να παίξω! (κι ετσι βρήκα ακόμα 3 τρελούς, και που και που πάμε για "μήλα"- )

την επομενη φορα θα με παρετε μαζι σας για μηλα??? παντα εχανα τα μηλα γιατι ημουν η μικροτερη και μου τα επαιρναν ολα αλλα δεν με πετυχαιναν σχεδον ποτε... ημουν ευκινητη καθοτι πιο μικροσωμη.

Άϊ στο καλό σας.... Μελαγχόλησα... Παιδιά μπορεί να μην έχω, αλλα λυπάμαι για τα ανήψια μου και το πως μεγάλωσαν. Σ'ενα σπίτι μπροστα από έναν υπολογιστή ή μια οθονη τηλεορασης παιζοντας Playstation & Nitento! Tι παιδικα χρονια έχουν να θυμουνται αυτά? Ενω εγώ ακόμα θυμαμαι τις τουμπες από τα δενδρα, τα σκισμενα γονατα από τις πτωσεις από το ποδήλατο και το ξύλο που εριχνα στα αγόρια όταν τα επιανα στο κυνηγητό... Τι ωραια παιδικα χρόνια που ζήσαμε αλήθεια...

Anatoli μου πολύ ωραίο το post σου, έχω όμως μια μεγάλη ένσταση για όσα λέει ο συγγραφεύς:

Anatoli έγραψε:Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή,

Sorry

George+Βετούλι έγραψε:Anatoli μου πολύ ωραίο το post σου, έχω όμως μια μεγάλη ένσταση για όσα λέει ο συγγραφεύς:

Anatoli έγραψε:Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή,

Sorry

Την ιδια ενσταση εχω και εγω. Μπορει εγω, εσυ, και πολλοι αλλοι να ειμαστε φιλοζωοι αλλα δυστυχως δεν ειναι ολοι. Ειμαι σιγουρη οτι οι περισσοτεροι απο εμας καποια στιγμη ειδαμε ενα τετοιο "παιχνιδι", ισως οχι τοσο τραβηγμενο, αλλα κατι. Η καθε εποχη εχει τα καλα της και τα κακα της. Παντως, τωρα εγω βλεπω οτι γινονται πολυ πιο σκληρα πραγματα και σε ζωα και σε ανθρωπους ακομα και σε παιδια. Ο κοσμος εχει αγριεψει, ξεσπαει οπου να ναι και δεν τον ενδιαφερει τιποτα. Τοτε, αυτα γινοντουσαν ισως απο αγνοια, αλλά γινοντουσαν φανερα "ετσι, για παιχνιδι" οσο ασχημο και αν ακουγεται. Σημερα ομως, πισω απο τις τοσο κοντινες τη μια στην αλλη αλλά κλειστες μας πορτες γινονται πολυ πιο σκληρα πραγματα. Οφειλω ομως να πω οτι οσο και αν μου αρεσε το συγκεκριμενο κειμενο επειδη με ταψιδεψε λιγο πισω σε πιο ανεμελες εποχες, το συγκεκριμενο σημειο δεν ειναι και το καλυτερο.