Γειααα

Το σκότωσε δηλαδή???

Ναι... Δεν άντεξα καν να το δω... Το πήγε ο αδερφός μου στον Αη-Λια...

τι κριμα το καημενο

Τι απίστευτη ιστορία. Τώρα τη διάβασα μονομιάς.
Πάντως, κανείς δεν πραγματοποιεί τις απειλές του. Το ίδιο και ο άντρας μου με τον Μελένιο, θα φύγω, θα κάνω, θα δείξω...

Τώρα τρίβονται συνέχεια και άντε να τους ξεκολλήσεις.
Αλλά δεν το μάθατε αυτό από μένα...

Έεεεετσι!

Δεν ξέρω γιατί... Τελευταία σκέφτομαι πολύ όλες τις γάτες που είχα μέχρι τώρα... Ίσως λόγω της Κάρδο, ίσως λόγω του ότι είδα αυτό το φλας με το ουράνιο τόξο... Και θέλω να μιλήσω γι'αυτές... Δεν είναι και τόσες πολλές...

Ο πρώτος μου γάτος ήταν ο Καίσαρας... Βασικά, εγώ πάντα ήθελα σκύλο... Κι η μάνα μου μου έλεγε ότι δεν μου έπαιρνε σκυλί επειδή δεν τα χώνευε, αλλά άμα ήθελα γάτα θα μου έπαιρνε. Αυτό σε ελεύθερη μετάφραση σήμαινε "δε θα πάρεις ζώο στον αιώνα τον άπαντα", αλλά εγώ τότε όταν μίλαγε η μαμά άκουγα μόνο αυτά που έλεγε, όχι αυτά που εννοούσε... Οπότε όταν κάποια στιγμή ένας παππούς στη γειτονιά μου είπε ότι θα σκότωνε ένα γατάκι επειδή ήταν τυφλό, του το ζήτησα χωρίς να ρωτήσω κανέναν. Το έπιασε και μου το έδωσε μέσα σε μία σακούλα... Στο δρόμο, το έβγαλα από'κει και το κοίταξα. Ήταν άσπρο, με γκρι ουρά και αυτιά και πανέμορφα μάτια. Το αγάπησα αμέσως. Μου έκανε κλικ, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω...
Η μαμά και ο μπαμπάς μόλις το είδαν, έγιναν έξαλλοι. Με ρώταγαν από που το πήρα για να το πάνε πίσω, αλλά δεν τους έλεγα... Έλεγα ότι ήταν κακοί, γιατί ήθελαν να σκοτώσουν ένα τυφλό γατάκι. Η μαμά είπε ότι δεν ήταν τυφλό και ότι θα το κρατήσουμε μέχρι να με πείσουν να το δώσω. Δε με έπεισαν ποτέ. Τον βγάλαμε Ψιψίνα, επειδή εγώ ήθελα θυληκό γατί κι οι γονείς μου φοβήθηκαν ότι άμα δεν ήταν θυληκό, θα τους κουβαλούσα κι άλλο... Ο κτηνίατρος ήταν φίλος του μπαμπά και συνεννοήθηκε μαζί του και μου είπε κι αυτός ότι ήταν θυληκό... Τους 2 πρώτους μήνες της ζωής του μαζί μου, τους πέρασε ως κορίτσι. Μέχρι ροζ φόρεμα κούκλας του είχα φορέσει του δόλιου... Έμαθα ότι είναι αγόρι όταν τον έδειξα σ'έναν ξάδερφό μου ο οποίος αναφώνησε "μα έχει μεγάλα καφέ @ρχίδι@!"... Ένοιωσα πραγματικά προδωμένη... Και άλλαξα κτηνίατρο.
Ο Μπέμπης ήταν καταπληκτικό γατί. Παιχνιδιάρικο και χαδιάρικο, αλλά παράλληλα λίγο απόμακρος. Όσοι τον έβλεπαν, κόλλαγαν αμέσως μαζί του. Μία φορά μάλιστα, τον είδε ένα κορίτσι που έμενε στη γειτονιά και μου τον ζήτησε. Επειδή δεν της τον έδωσα, ήρθε αργότερα και μου τον έκλεψε. Τον έψαχνα κλαίγοντας σ'όλη τη γειτονιά. Τελικά θυμήθηκα ότι μου τον είχε ζητήσει και πήγα να δω αν τον είχε. Ο αδερφός της δε μ'άφηνε να μπω στο σπίτι, τον έδειρα και ο 9χρονος κολλητός του έβγαλε σουγιά. Ε, τις έφαγε κι αυτός. Μπήκα στην αυλή και πριν καν τον φωνάξω, άρχισε να νιαουρίζει σαν τρελός. Τον είχαν δέσει στην αποθήκη, πίσω από κάτι κουτιά και του είχαν βάλει ρύζι και γάλα να φάει... Τον πήρα και γύρισα σπίτι και στο δρόμο γουργούριζε σαν τρελός, πράγμα περίεργο γι'αυτόν. Επίσης ήταν επιρρεπής σε ατυχήματα. Το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν μία ηλίθια ροζ μπάλα που είχε πολλές μικρές τρυπούλες και πιάνονταν τα νύχια του εκεί και έμενε ξαπλωμένος ανάσκελα να κλαίει. Μία φορά πήγε να παίξει με ένα αρκουδάκι κι ο αδερφός μου έριξε στο πάτωμα ένα κασετόφωνο για να δουλέψει και τον πέτυχε στο κεφάλι. Άλλη φορά κυνηγούσε μία πεταλούδα κι η μάνα μου τον πάτησε και κόντεψε να τον λιώσει... Έπεφτε συχνά από καρέκλες και τραπέζια... Ε, κάποια στιγμή σταμάτησε να παίζει. Ούτως ή άλλως ήταν σοβαρός γάτος...
Μεγαλώνοντας έγινε μεγάλος αλήτης, με την καλή έννοια. Είχε λείψει από το σπίτι μέχρι και μήνα ολόκληρο... Είχα ρίξει κλάμα... Γύρναγε κατάμαυρος και γεμάτος πληγές, αλλά με το ίδιο αγέρωχο βλέμμα που είχε πάντα... Δεν παρακαλούσε ποτέ. Όταν πείναγε, πήγαινε και καθόταν μπροστά στο πιάτο του. Άμα τον ταΐζαμε, καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς. Δε νιαούριζε, ούτε γουργούριζε. Για να μπαινοβγαίνει στο σπίτι, είχε ξεκαρφώσει τη σίτα στο παράθυρο του μπάνιου. Το σπίτι ήταν ερείπιο, οπότε οι παλιές πόρτες άνοιγαν με ένα απλό σπρώξιμο, πράγμα που ο μπέμπης ανακάλυψε αμέσως. Επίσης, όταν ερχόταν απ'έξω, δεν ανέβαινε ούτε καν στη βεράντα αν δεν είχε γίνει πρώτα κάτασπρος. Παρ'όλα αυτά, ήθελε να τον προσέχουμε. Να του μιλάμε, να τον χαϊδεύουμε... Όταν δεν του έδινα σημασία, ερχόταν αγκαλιά μου μέχρι να λάβει την απαραίτητη προσοχή. Όταν η μαμά μίλαγε με τη γιαγιά, πήγαινε και καθόταν ανάμεσά τους. Κι όταν έριχναν πασιέντζες, ξάπλωνε πάνω στα χαρτιά. Αλλά μόνο για λίγο. Μετά πήγαινε και κοιμόταν στην καρέκλα της κουζίνας, κάτω απ'το κρεβάτι μου ή στο γραφείο μου. Στην αυλή δεν του άρεσε. Προτιμούσε να μένει μακριά απ'το λαουντζίκο (τις αδέσποτες που τάιζα κι έμεναν εκεί), εκτός από τις φορές που ήμουν εγώ στο μπαλκόνι. Τότε ερχόταν και κοιμόταν στο τραπέζι της βεράντας. Όσο τον είχα, ήρθαν στο σπίτι 4 ορφανά. Τα τρία ήταν αδερφάκια και ένα απ'αυτά ήταν γιος του. Εκτός από το γιο του, που τον δώσαμε σχετικά γρήγορα, τα άλλα 3 τα πρόσεχε πολύ. Τα έπλενε, τους έμαθε να τα κάνουν στον κήπο, να κυνηγάνε... Ό,τι θα έκανε κι η μαμά τους, δηλαδή. Και έμεινε κοντά τους μέχρι που έφτασαν τους 6 μήνες. Μετά, απλά απομακρύνθηκε, χωρίς όμως να τα διώξει. Ήταν απίστευτος γάτος.
Και για κάποιο λόγο με λάτρευε. Δεν ξέρω γιατί... Γενικά, δε νομίζω ότι είμαι καλή γατομαμά, πόσο μάλλον τότε που ήμουν μόλις 10... Αυτός όμως μ'αγαπούσε. Όποτε ήταν στο σπίτι, ήθελε να βρίσκεται συνέχεια στο ίδιο δωμάτιο μ'εμένα, αλλά μακριά μου. Πάντα κρατούσε αποστάσεις... Αν και μερικές φορές, αφού μ'έπαιρνε ο ύπνος, ερχόταν και ξάπλωνε στο μαξιλάρι μου. Αυτό το ανακάλυψα κάποια Χριστούγεννα που είχα στολίσει ένα μικρό Χριστουγεννιάτικο δέντρο στη συρταριέρα δίπλα στο κρεβάτι μου. Το παλιοζουζούνι, ένα από τα ορφανά, έπαιζε συνέχεια με τις μπάλες και μας τις έριχνε στο κεφάλι. Μετά από μερικές μέρες, ο μπέμπης σταμάτησε να έρχεται στο μαξιλάρι μου, επειδή κατάλαβε ότι έμενα ξύπνια και τον περίμενα. Αργότερα δέχτηκε να έρχεται για λίγο στην αγκαλιά μου πριν πάμε για ύπνο. Όταν γύρναγα απ'το σχολείο, με περίμενε πάντα στο ίδιο σημείο στη βεράντα. Και η μαμά λέει ότι όταν είχα πάει διήμερη στην έκτη δημοτικού, δεν κουνήθηκε από το κρεβάτι μου, παρά μόνο όταν άκουσε τους φίλους μου να παίζουν και βγήκε στη βεράντα. Μετά γύρισε στο κρεβάτι μου απογοητευμένος.
Όταν μετακομίσαμε, τον πήραμε μαζί μας. Δεν ήθελε καθόλου να είναι στο διαμέρισμα, όπως και όλοι μας εκτός από τη μαμά. Σε λιγότερο από βδομάδα, το'σκασε. Τον βρήκα και τον έφερα ξανά στο σπίτι. Γρύλιζε και χτυπιόταν σαν τρελός. Μέχρι που μ'έγδαρε και μου έκανε κάτι σημάδια που έμειναν σχεδόν χρόνο και που όταν ανακάλυψα ότι δεν ήταν πια εκεί, μ'έπιασε κατάθλιψη. Τον κράτησα μέσα 3 μέρες με το ζόρι. Παρ'όλο που δε μίλαγα στη μάνα μου, την ικέτεψα να τον στειρώσουμε, αλλά δε δέχτηκε. Έβλεπα ότι βασανιζόταν και δεν το άντεχα. Κι έκανα κάτι που δεν μπορώ να αποφασίσω αν το έχω μετανοιώσει...Την τέταρτη μέρα, τον πήρα αγκαλιά και τον έβγαλα στη βεράντα. Δε με πλησίαζε όλες αυτές τις μέρες, αλλά μάλλον είχε καταλάβει και μ'άφησε. Τον κοίταξα στα μάτια, του χαμογέλασα και τον άφησα να φύγει. Όταν πια είχε υπολογίσει το ύψος και ήταν έτοιμος να πηδήξει, δεν μπόρεσα να κρατηθώ, έβαλα τα κλάματα. Κι αυτός γύρισε πίσω και προσπάθησε να σκαρφαλώσει στο παντελόνι μου. Τον πήρα αγκαλιά, τον φίλησα, τον χάιδεψα κι αυτός γουργούριζε σαν τρελός και χάιδευε το πρόσωπό του στο δικό μου. Του είπα να κάνει αυτό που θέλει. Κατέβηκε απ'την αγκαλιά μου, πήδηξε απ'το μπαλκόνι κι έφυγε. Δεν τον ξαναείδα ποτέ. Γύρισε στα Σεισμόπληκτα, όπου και πέθανε εκεί πριν λίγα χρόνια σε μεγάλη ηλικία. Μου το είπε πριν καιτό η καινούργια ιδιοκτήτρια του σπιτιού μου. Αναγκάστηκε να κλείσει το σκύλο της στο σπίτι, γιατί ο μπέμπης δεν έφευγε από την αυλή με τίποτα. Δεν πλησίαζε κανέναν και αρνιόταν να μπει μέσα στο σπίτι. Πήγαινε στο σπίτι μιας φίλης μου για να φάει και μετά γύρναγε στο δικό μας και καθόταν σε ένα συγκεκριμένο σημείο στη βεράντα. Εκεί που με περίμενε να γυρίσω απ'το σχολείο.
Εδώ και καιρό, πολλές φορές μισοξυπνάω τη νύχτα και νομίζω ότι είμαι στο παλιό μου δωμάτιο κι ότι τον νοιώθω στην αγκαλιά μου... Όταν καταλαβαίνω που είμαι, απογοητεύομαι λίγο... Δεν ξέρω αν έκανα καλά που τον άφησα να φύγει... Εκείνη τη νύχτα έκανα αυτό που νόμιζα ότι ήθελε να κάνω. Τώρα το μόνο που ξέρω είναι ότι η απουσία του θα με πονάει πάντα. Ελπίζω να με περιμένει στο Ουράνιο τόξο, αν και δεν ξέρω αν το αξίζω...
Μπέμπη μου... Συγνώμη...

Brea καταπληκτική ιστορία!
Επίσης γράφεις φοβερά!

Τι ωραίο!! Ο απόλυτος φύλακας!
Πάντως, Μαρία, να 'σαι σίγουρη ότι το αξίζεις, γιατί του έδειξες ότι σέβεσαι την ελευθερία του.

Καλως ηρθες καταπληκτηκα τα γατουνια σου

κλαψ...

Χάλια έγινα....

ΓΡΑΦΕΙΣ ΥΠΕΡΟΧΑ...

ΣΤΟ ΓΑΤΟΣΠΙΤΟ!!!!!!!ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΓΩ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΖΩΑΚΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΙ ΕΤΣΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΧΩ ΓΕΜΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ(ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ ΤΟΥ 58τμ)ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΨΗΝΩ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΚΙ ΕΝΑ ΣΚΥΛΟ

Ας το καλο σου συγκινηθηκα...
ο μπεμπης σιγουρα περασε πολυ καλα κοντα σου

Ευχαριστώ! Βασικά, άλλο ήθελα να γράψω, αλλά μου βγήκε αυτόματα... Βρήκα μία φωτογραφία μας, τη μόνη που δέχτηκε ο μπαμπάς να μας βγάλει, και τον θυμήθηκα... Σήμερα είπα στη μαμά ότι τον άφησα να φύγει και τσαντίστηκε... Της είχα πει ότι τον πήγα στην άμμο και το έσκασε, επειδή τον λάτρευε και αν άκουσα όσα άκουσα σήμερα, ποιος ξέρει τι θα άκουγα πριν 9 χρόνια, όταν έφυγε ο μπέμπης... Αλήθεια, υπάρχει καμία που θα έκανε το ίδιο εκείνο το βράδυ?

Εγώ δεν θα το έκανα.... και.... θα πήγαινα ΣΙΓΟΥΡΑ να τον αναζητήσω!

Κι άμα δεν ήθελε να γυρίσει? Πάνω σ'αυτό δεν μπορώ να καταλήξω. Ο μπέμπης την περιοχή που μένω τώρα την ήξερε. Αποφάσισε να πάει πίσω στα Σεισμόπληκτα και να μην γυρίσει... Μήπως αν τον έφερνα πίσω θα ήταν από μόνο από εγωισμό κι όχι για το καλό του? Η μαμά πήγε στα Σεισμόπληκτα μερικές φορές και μόνο την πρώτη την πλησίασε. Πήγε να τον πιάσει κι έφυγε. Τις επόμενες φορές, νιαούριζε από μακριά και εξαφανιζόταν.

Αυτό που μετανοιώνω περισσότερο είναι που δεν πήγα να δω που είναι και να αρχίσω να τον επισκέπτομαι... Αλλά δεν μπορούσα να γυρίσω εκεί... Μέχρι και τα λεφτά για τις αδέσποτες, έβαζα τη μαμά να πάει να τα δώσει... Μία φορά πήγα μόνο και βρήκα το σκυλί μου, που το είχαμε αφήσει σε μία γειτόνισσα, νεκρό από φόλα... Ε, τα ξέχασα όλα κι έφυγα χωρίς να τον ψάξω... Τώρα σίγουρα θα αντιδρούσα διαφορετικά, αλλά τότε έκλαιγα στη μέση του δρόμου επειδή έβλεπα το λεωφορείο που πήγαινε στην παλιά μου γειτονιά... Ούτε 13 δεν ήμουν ακόμα... Αλλά καλά, αυτά ελαφρυντικά είναι... Ξέρω ότι φέρθηκα άθλια...

εγώ είμαι πολύ εγωίστρια για να τον αφήσω να ζήσει μακριά μου....

brea έγραψε: Αλήθεια, υπάρχει καμία που θα έκανε το ίδιο εκείνο το βράδυ?

Δεν ξέρω..Πάντως ειχα λειτουγησει παρομοια με σκυλι. Το εδωσα κάπου όπου θα περνουσε καλυτερα απο το διαμέρισμα, και μετα περνουσα απο τα μερη που τον πηγαινα βολτα κι εκλαιγα.
Ωστόσο δεν το μετάνιωσα και θα το ξαναέκανα!