SOS - Νεογέννητα γατάκια!!!

και εγω νομιζω το γαλα φταιει...ας ελπισουμε!

Καλή τύχη στο Αργυρένιο σου γατάκι. :heart: :heart: :heart:

Ότι χρειαστείς, πες. Κι εγώ εδώ θα είμαι, δεν θα φύγουμε καθόλου.

καλημερααα
Ασπασακι τι κανει ο μικρος ????????

Δεν μου αρέσει που δεν έχει μπει η Άσπα ακόμη μέσα.....................

Chouzouris έγραψε:Δεν μου αρέσει που δεν έχει μπει η Άσπα ακόμη μέσα.....................

Μπορει να την κρατησε ξυπνια ο μικρος και να αναπληρωνει υπνο.... σκεφτομαι θετικα..... :heart:

Δυστυχώς τα νέα είναι άσχημα... Για την ακρίβεια τα χειρότερα.... Ο μικρούλης έφυγε σήμερα το πρωί. Στις 4:00 με ξυπνησε με αχνό νιαούρισμα, τον τάισα 1 ml γαλατακι κι αυτο με το ζόρι, αλλά ουτε ρευτηκε ούτε έκανε τσισάκια... Από το βραδυ το ειχα καταλάβει οτι εδειχνε πιο αδυναμο, και ηδη από χθες το μεσημερι δεν ξυπναγε για φαγητό. Με παρηγορουσε ομως το ότι γουργουριζε όταν τον χαϊδυα και ζύμωνε με τα τοσοδουλικα ποδαρακια του την κουβερτα!
Μετα το τάισμα το εβαλα στη λεκανη αφου του άλλαξα νερο στη θερμοφορα για να ειναι ζεστός, πηγε και κουρνιασε αναμεσα στην κουβερτα και το ρολοϊ. Για αρκετή ωρα τον ακουγα ανησυχο να νιαουριζει αδυναμα και το χαϊδευα και ηρεμουσε. Κατα τις 04:30 με πηρε ο ύπνος στο κρεβατι διπλα του και στις 06:00 ξύπνησα και μόλις κοιταξα να δω πως ειναι τον βρήκα ζεστό μεν -από τη θερμοφορα- αλλα κοκκαλιασμενο, από τη νεκρικη ακαμψία. Είναι περίεργο, αλλα δεν εκλαψα ουτε στεναχωρήθηκα οσο πίστευα οτι θα κανω. Απλά σηκωθηκα, ντυθηκα, τον τυλιξα σε μια υφασματινη πετσέτα από την κουζίνα και κατεβηκα να τον θαψω στον κήπο γιατί είχε αρχίσει να χαράζει και δεν ηθελα να με δουν οι γειτονες. Μετά από αυτό δεν μπορουσα φυσικά να κοιμηθω. Μόνο σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να ειχα κανει διαφορετικα και να ζουσε.

Δεν τον ειχα αρκετα ζεστό? Ή μηπως τον παραείχα ζεστό?
Τον χάιδευα πολύ και δεν έκανε? Ή μηπως δεν το έκανα αρκετα συχνα κι ένιωθε την έλλειψη της μανας?
Δεν τον τάιζα όσο συχνα έπρεπε? Ή μήπως δεν έπρεπε που τον ξυπναγα όταν περνουσαν 4-5 ωρες και τον τάιζα με τη συριγγα?
Είμαι τόσο άσχετη που το σκότωσα? Κάποιος άλλος θα τα είχε κατάφέρει καλυτερα από εμενα και τωρα θα ζουσε? Μήπως αν δεν τον έπαιρνα σπιτι θα ερχοταν εν τελει η κακουργα η μανα του και θα το έπαιρνε? Μήπως έπρεπε να το είχα παρει σπίτι από την πρωτη στιγμή που το βρηκα και να μην περιμενα 2,5 μερες μεχρι να πεθανει το αδελφάκι του για να προσπαθήσω να σωσω έστω αυτόν?
Μηπως... Μηπως... Μηπως...
Αυτα τριγυρνανε στο κεφάλι μου από το πρωι και ο μόνος τροπος να εκτονωθω ήταν εργασιοθεραπεια! Έχω βάλει τοσα πληντυρια κι εχω σιδερωσει τοσα ρουχα από το πρωί που έχω χασει το μετρημα
Κατάλαβε λετε ότι θα πεθανει? Ποναγε? Ή απλά κοιμήθηκε στη ζέστή του κουβερτούλα ακουγοντας τους χτυπους του ρολογιου και δεν ξαναξύπνησε?...
Κατάλαβε ότι καποιος τον αγαπησε και νιαστηκε γιάυτον έστω και για τοσο λιγο, γι'αυτες τις 4 μερες που διαρκεσε η ζωούλα του?

Γλυκιά μου Ασπασία, λυπάμαι πολύ. Όμως οποιοσδήποτε νοιάστηκε ποτέ για άλλο
πλάσμα, και το έχασε, νιώθει ακριβώς το ίδιο συναίσθημα και αναρωτιέται
ακριβώς για τα ίδια πράγματα.




Το ξέρω ότι δεν αρκεί, μα σε καταλαβαίνω. Και ξέρω, και
νιώθω, πως έκανες ότι καλύτερο μπορούσες. Και το ξέρει κι αυτό, το μικρούλι
γατουλάκι σου, που αν και έφυγε πολύ γρήγορα, πρόλαβε να νιώσει την τρυφερή
φροντίδα σου. Τη ζεστασιά και το χάδι. Κάποια
γατάκια δεν απολαμβάνουν ποτέ τέτοια περιποίηση.




Έκανες το καλύτερο, Ασπασία μου. Να είσαι σίγουρη!

Κατάλαβε

Το κατάλαβε, Απαπία μου. Κι αυτό το γουργούρισμα που σου 'κανε τα είπε όλα.
Άσε τα "μήπως" γιατί δεν έχουν καμία αξία. Ήταν πανδύσκολη περίπτωση και το ήξερες από την αρχή. Θα 'ναι χαζομάρα να σου πω να μην λυπάσαι (εδώ λυπάμαι εγώ που απλώς μας το σύστησες από μακριά) αλλά από εκεί και πέρα να θυμάσαι ότι έφυγε μέσα σε αγάπη...
Αντίο, γατουλάκι.

Ασπασία μου σε καταλαβαίνω απόλυτα..Σκέψου πώς πέρασα το ίδιο για έξι φορές και ύστερα από 2 βδομάδες μαζί τους... Όλες αυτές οι σκέψεις περνάγαν για πολύ καιρό μέσα στο μυαλό μου..
Θα συμφωνήσω με την Μαρίνα... Το γουργουριτό του σου έδιξε πόσο ευτυχισμένο ήταν..Μην βασανίζεις το μυαλό σου..Θα μπορούσε να είχε φύγει μέσα στο κρύο μόνο και πεινασμένο αν δεν ήσουν εσύ εκεί..
Έκανες το καλύτερο, δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε θαύματα..Καλό ταξίδι να έχει το μικρούλι, θα έχει παρέα τα άλλα μικρούλια μας εκεί...

Ασπασία έκανες το καλύτερο γι' αυτό... Λυπάμαι πολύ που δεν τα κατάφερε ο μικρούλης...

Ασπασία έστω κ για λίγο το μικρούλι ένιωσε αγάπη κ φροντίδα αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το να σκέφτεσαι μήπως αυτό ή μήπως εκείνο μόνο εσένα βασανίζει κ δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Το σημαντικό είναι που έκανες το καλύτερο δυνατό γι'αυτό

Kριμα για το μωρακι.. Ασπασια εκανες το καλυτερο και σ αγαπησε στο εδειξε με το γουργουρητο του.. Δεν ηταν καλα τα πραγματα απο την αρχη και ισως γι αυτο τα αφησε η μανα τους.. Ετσι λενε οτι αφηνουν τα μωρα αν δουν οτι ειναι αρρωστα..

Μικρούλι,καλό ταξίδι...
Ασπασία... :heart:

Αχ ρε Ασπασία, και μπήκα μόνο για αυτό!!

XIONIS έγραψε: Μόνο σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να ειχα κανει διαφορετικα και να ζουσε.

Looking back on the memory of
The dance we shared 'neath the stars above
For a moment all the world was right
How could I have known that you'd ever say goodbye

And now I'm glad I didn't know
The way it all would end the way it all would go
Our lives are better left to chance I could have missed the pain
But I'd of had to miss the dance

Holding you I held everything
For a moment wasn't I a king
But if I'd only known how the king would fall
Hey who's to say you know I might have changed it all

And now I'm glad I didn't know
The way it all would end the way it all would go
Our lives are better left to chance I could have missed the pain
But I'd of had to miss the dance

Yes my life is better left to chance
I could have missed the pain but I'd of had to miss the dance

Garth Brooks "The Dance"

XIONIS έγραψε:Κατάλαβε ότι καποιος τον αγαπησε και νιαστηκε γιάυτον έστω και για τοσο λιγο, γι'αυτες τις 4 μερες που διαρκεσε η ζωούλα του?

Φυσικά, γι΄αυτό και έφυγε ευχαριστημένος. Υπάρχει καλύτερη έξοδος;...

Αχ βρε κορίτσια...
Σήμερα διάβασα όλη την ιστορία για το μικρούλι και εκεί που περίμενα.... δυστυχώς έφυγε..
Αχ! στεναχωρήθηκα.. κρίμα, αλλά πράγματι έτσι είναι η φύση.
'Ισως ακούγομαι σκληρή.. πιστέψτε με δεν είμαι.. αλλά με τόσα που είδα εδω απο τα αυτοκίνητα.. κάνω την καρδιά μου πέτρα και δεν δείχνω τίποτα.
Το γατάκι σίγουρα "έφυγε" ευτυχισμενο. Είμαι σίγουρη ότι όσο μικρά και να είναι καταλαβαίνουν όταν τα φροντίζουμε και όταν τους δείχνουμε την αγάπη μας..

Καλό Ταξίδι μικρούλη....