Γιατί;;

by **Fotoula** on Mon Jan 07, 2008 5:30 pm

Σήμερα πήγαμε στη μαμά μου για φαγητό και πήραμε και το Μαντού μαζί μας. Να σημειωθεί ότι όταν χρειαστεί να λείψουμε ο Μαντού μένει μαζί τους, διπλάσιο τον βρίσκουμε. Ο πατέρας μου ταίζει καμμιά δεκαριά αδέσποτα και στο μικρό μπαλκόνι είχε έρθει η μάνα (η πιο ωραία ταρταρούγα που έχω δει ποτέ, φουντωτή με μικρό πρόσωπο και μουρίτσα που θυμίζει περσική στο γλυκό της) και τα τρία μωρά της τεσσάρων μηνών περίπου. Ο Μαντού τις κοιτούσε πίσω από το τζάμι, αυτές ήταν περίεργες και φιλικές. Πήγαμε κοντά του και όταν πήγα να ανοίξω το τζάμι -που είναι με κάγκελλα για να τις δει καλύτερα- έκανε ένα χουυυυυυ, χειρότερο από αυτό όταν γνώρισε τη ξαδέλφη του σκυλίτσα Μέγκυ και έφυγε και έκατσε στην αγαπημένη του καρέκλα. Η αλήθεια είναι ότι εγώ είχα κατενθουσιαστεί με τη ταρταρούγα, η Νάσια τη λέει Μπέλλα, αλλά και με όλο το σκηνικό με τα γατάκια που παίζανε και τριβόντουσαν πάνω της. Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο να φύγουμε και ενώ τον είχα αγκαλιά χωρίς λόγο άρχισε να με δαγκώνει δυνατά. Τον άφησα κάτω στο αυτοκινήτο και τον μάλωσα, αλλά τον λυπήθηκα και τον ξαναπήρα αγκαλιά. Κάθησε ήσυχος για λίγο και τον χάιδευα όταν με ξαναδάγκωσε με πολλή δύναμη, μιλάμε στα χέρια μου δεν έχω νυχιές, αλλά δοντιές παντού. Η αλήθεια είναι ότι με εμένα είναι αρκετά κτητικός, ας πούμε εάν κρυφτεί και δε βγαίνει όσο να φωνάζουμε, αρκεί να πάω εγώ στο καναρίνι και να αρχίσω να του μιλάω, έρχεται σφαίρα και γραπώνεται στο πόδι μου ή νιαουρίζει παραπονεμένα, μέχρι να σταματήσω να μιλάω στο καναρίνι. Ποτέ πριν δεν με είχε δαγκώσει έτσι, για την ακρίβεια, ακόμα και στο παιχνίδι, εάν με δαγκώσει σταματάει αμέσως και με γλύφει. Γιατί έκανε έτσι;;; Υπάρχει περίπτωση να κατάλαβε ότι συμπάθησα τη ταρταρούγα του μπαμπά μου;;; Και στο Τάσο όταν τον πήρε αγκαλιά φτάνοντας σπίτι μας του επιτέθηκε, αλλά όχι με δύναμη. Ψάξαμε μήπως πονάει αλλά δε φάνηκε να τον ενοχλεί κάτι. fightsw

by **XIONIS** on Mon Jan 07, 2008 5:37 pm

Κατά πάσα πιθανότητα ζήλεψε. Εδώ ο Χιόνης που με τον Πίπη τρώει, παίζει, κοιμάται και πλένεται όλη μέρα, αν τον δει αγκαλιά μου πλησιάζει και του τραβάει φάπες! Όταν δε είναι ο Χιόνης αγκαλιά μου κι έρεθει ο μικρός κοντά και κάνω να τον χαϊδέψω φεύγει με τη μια και πάει και κάθεται μακριά και με κοιτάει παραπονεμένα πάνω από τον ώμο του. Μας θεωρούν κτήμα τους και όταν καταλάβουν ότι δείχνουμε ενδιαφέρον αλλού πληγώνονται.... pale

Παλιότερα, τώρα ευτυχώς το έκοψε, όποτε με έβλεπε αγκαλιά με τον Κώστα ή να τον φιλάω έκανε το ίδιο την έπεφτε στα πόδια του Κώστα, μου δάγκωνε τα χέρια κλπ. Από τότε που βρήκαμε τον μικρό έχει παρέα και δεν πολυδίνει σημασία ή απλά πάει και κάθεται αγκαλιά στην μαμά θέλωντας να μου δείξει ότι δε με έχει ανάγκη!!! Wink

by **OLGA** on Mon Jan 07, 2008 8:26 pm

Aβυσσος η ψυχή του γάτου... Πάντως οσο ήμασταν στο ισόγειο έτσι έκανε η Μπιάνκα με οποιο γατί εβλεπε απο τη τζαμαρία. Κάπως ετσι ειναι όλες οι γάτες, τελικά. Ζουλιάρες... roll eyes

by **Chouzouris** on Mon Jan 07, 2008 9:11 pm

Κι εγώ νομίζω ότι είναι αποτέλεσμα ζήλιας....

by **Vana** on Mon Jan 07, 2008 11:45 pm

Δεν ειναι τυχαίο που λένε "ζηλιαρόγατο".....εεε?

Εδώ ο Τσόκο, που ειναι πολύ αγαπημένοι με τον Ρούπι
και αν με δεί να χαιδολογάω τον Ρούπι, τρελλάινεται, έρχεται
χώνεται αγκαλία, να μπεί ανάμεσε κτλπ......
βέβαια δεν δαγκώνει, γιατί αυτός ο Τσόκο έχει φαει τα περισσότερα
φιλιά απο όλουςςςςςςςς.....αλλά ψιλοζηλεύει και αυτός...!!!!
Πρέπει να δείξει ότι "ε, ειμαι και εγώ εδώωωωω"!!!!!!!

by **Ριπήτ** on Tue Jan 08, 2008 12:29 am

Μαζί με όλα τα παραπάνω που διάβασα, μπορεί να συμβαίνει κι αυτό...
:study: Οι γάτες συχνά παρακολουθούν από μακρυά ή πίσω από κάποιο παράθυρο, πουλιά ή άλλα ζώα, και τότε διεγείρονται. Δεν βρίσκουν όμως τον τρόπο να ξεφορτωθούν αυτήν την συσσώρευση ενέργειας ή την αναποτελεσματικότητα. Μερικές φορές το κυνηγετικό τους ένστικτο ασφυκτιά από ανυπέρβλητα εμπόδια, φόβους και απειλές, ενώ το σώμα τους έχει προετοιμαστεί για ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης εναντίον του θηράματος, απλά κάτι πρέπει να τραβήξει την σκανδάλη.
Αν, τότε, χωρίς να εκτιμηθεί η συναισθηματική τους κατάσταση , τις πλησιάσει πολύ ή τις ακουμπήσει κάποιο άλλο ζώο ή φιλικό χέρι, τερματίζεται η βασανιστική αναμονή και συμπεριφέρονται όπως είχαν προετοιμαστεί για το θήραμα (αυτόματα)...

by **rotonda** on Tue Jan 08, 2008 9:55 am

Ριπήτ έγραψε:Μαζί με όλα τα παραπάνω που διάβασα, μπορεί να συμβαίνει κι αυτό...
:study: Οι γάτες συχνά παρακολουθούν από μακρυά ή πίσω από κάποιο παράθυρο, πουλιά ή άλλα ζώα, και τότε διεγείρονται. Δεν βρίσκουν όμως τον τρόπο να ξεφορτωθούν αυτήν την συσσώρευση ενέργειας ή την αναποτελεσματικότητα. Μερικές φορές το κυνηγετικό τους ένστικτο ασφυκτιά από ανυπέρβλητα εμπόδια, φόβους και απειλές, ενώ το σώμα τους έχει προετοιμαστεί για ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης εναντίον του θηράματος, απλά κάτι πρέπει να τραβήξει την σκανδάλη.
Αν, τότε, χωρίς να εκτιμηθεί η συναισθηματική τους κατάσταση , τις πλησιάσει πολύ ή τις ακουμπήσει κάποιο άλλο ζώο ή φιλικό χέρι, τερματίζεται η βασανιστική αναμονή και συμπεριφέρονται όπως είχαν προετοιμαστεί για το θήραμα (αυτόματα)...

Ναι! Πολύ λογικό ακούγεται! Και ίσως έτσι εξηγείται πώς μπορεί να φανούν τόσο επιθετικά μ' εμάς αν κάνουμε το λάθος να επέμβουμε σε γατοκαβγά...

by **ismini** on Tue Jan 08, 2008 11:07 am

Ριπήτ έγραψε:Μαζί με όλα τα παραπάνω που διάβασα, μπορεί να συμβαίνει κι αυτό...
:study: Οι γάτες συχνά παρακολουθούν από μακρυά ή πίσω από κάποιο παράθυρο, πουλιά ή άλλα ζώα, και τότε διεγείρονται. Δεν βρίσκουν όμως τον τρόπο να ξεφορτωθούν αυτήν την συσσώρευση ενέργειας ή την αναποτελεσματικότητα. Μερικές φορές το κυνηγετικό τους ένστικτο ασφυκτιά από ανυπέρβλητα εμπόδια, φόβους και απειλές, ενώ το σώμα τους έχει προετοιμαστεί για ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης εναντίον του θηράματος, απλά κάτι πρέπει να τραβήξει την σκανδάλη.
Αν, τότε, χωρίς να εκτιμηθεί η συναισθηματική τους κατάσταση , τις πλησιάσει πολύ ή τις ακουμπήσει κάποιο άλλο ζώο ή φιλικό χέρι, τερματίζεται η βασανιστική αναμονή και συμπεριφέρονται όπως είχαν προετοιμαστεί για το θήραμα (αυτόματα)...

Συμφωνώ με αυτό.
Ο Μαντού αγρίεψε/ένιωσε απειλή με τις ξένες γάτες-εισβολείς και έγινε επιθετικός.

by **Fotoula** on Tue Jan 08, 2008 12:42 pm

Μάλλον αυτό είναι. Ήταν βλακεία -δικιά μου - που προσπαθήσα να τον φέρω έτσι σε επαφή με τα άλλα γατάκια. Αλλά πρέπει να δείτε τα χέρια μου, μέχρι ψηλά μέσα στη δαγκωματιά. :affraid:

Αυτός πάλι από όταν γυρίσαμε σπίτι έκανε τον κοιμισμένο, μέχρι να πάω εγώ να τον πάρω αγκαλιά να τον βάλω στην αγαπημένη του θέση, στη κουβέρτα στον καναπέ που κάθομαι εγώ. Twisted Evil

Μέχρι που με τρόμαξε αυτή του η ησυχία, ότι κάτι έχει, αλλά εντάξει ζυμώνει και γουργουρίζει όπως κάνει πάντα... geek

by **Fotoula** on Tue Jan 08, 2008 12:44 pm

Α και μήπως -λέω μήπως- να βγάζατε τα άβαταρ με τις πατούσες, έχουν αρχίσει να μου θυμίζουν εκείνα τα λαγοπόδαρα που πουλάνε για γούρια... :face: :pts:
drunk

by **Chouzouris** on Tue Jan 08, 2008 12:45 pm

nerina έγραψε: Α και μήπως -λέω μήπως- να βγάζατε τα άβαταρ με τις πατούσες, έχουν αρχίσει να μου θυμίζουν εκείνα τα λαγοπόδαρα που πουλάνε για γούρια... :face: :pts:

ΝΕΡΙΝΑ??? Δεν το περίμενα ΠΟΤΕ αυτό από εσένα... sobing

:pts: :pts: :pts:

by **Fotoula** on Tue Jan 08, 2008 12:57 pm

Δεν άντεχα να το κρατάω μέσα μου άλλο... devil3

by **ismini** on Tue Jan 08, 2008 1:01 pm

nerina έγραψε: Α και μήπως -λέω μήπως- να βγάζατε τα άβαταρ με τις πατούσες, έχουν αρχίσει να μου θυμίζουν εκείνα τα λαγοπόδαρα που πουλάνε για γούρια... :face: :pts:

(Κι εμένα μου θυμίζει τα γούρια!)

Λοιπόν παράμοιο σκηνικό είχε συμβεί και με το Σίβα παλιά.
Είχαμε διάφορους γάτους που ανέβαιναν στο μπαλκόνι, στο προηγούμενο σπίτι.
Ενας από αυτούς ο Κόκκινος (ο αγαπημένος μου), ο πιο επίμονος, ήταν η κυριότερη αντιπάθεια του Σίβα.
Ενα βράδυ ξυπνήσαμε από κατοκαυγά. Είχαν "πιαστεί στα χέρια" Σίβα και Κόκκινος....
Τρέχει, λοιπόν ο καλός μου (ο οποίος λόγω αυχενικού φορούσε νάρθηκα) να τους χωρίσει....
Ο Κόκκινος φεύγει και ο Σίβα μένει στο μπαλκόνι τρέμοντας από τα νεύρα του και γρυλίζοντας....
Τότε ο καλός μου τον σηκώνει αγκαλίτσα και του λέει "Σίβα μου ηρέμησε κτλ..."
Μέτα από λίγο ακούω τον καλό μου να φωνάζει "Ισμήνη τρέξε βοήθεια"!
Σηκώνομαι από το κρεβάτι Sleep

και τον βλέπω με ΚΑΤΑΞΕΣΚΙΣΜΕΝΑ χέρια, να στάζει αίματα..... :cry:
Οπότε όπως φορούσε το νάρθηκα και κυκλοφορούσε και με τις γρατζουνιές, έδειχνε σαν θύμα έντονης κακοποίησης....
Συμπέρασμα: Ποτέ δεν κάνουμε αγγαλίτσες σε αγριεμένη γάτα!

by **XIONIS** on Tue Jan 08, 2008 1:07 pm

ismini έγραψε:Συμπέρασμα: Ποτέ δεν κάνουμε αγγαλίτσες σε αγριεμένη γάτα!

Τώρα σιγουρεύτηκα!!! Είμαι γάτα η γυναίκα!!! Εγώ έχω προειδοποιήσει όλους τους γνωστούς και φίλους: αν ποτέ με δουν αγριεμένη να μη με πλησιάσουν!!! Τα παίρνω στο κρανίο κι όποιον πάρει ο χάρος!!!! angry2

by **ismini** on Tue Jan 08, 2008 1:10 pm

XIONIS έγραψε:
ismini έγραψε:Συμπέρασμα: Ποτέ δεν κάνουμε αγγαλίτσες σε αγριεμένη γάτα!

Τώρα σιγουρεύτηκα!!! Είμαι γάτα η γυναίκα!!! Εγώ έχω προειδοποιήσει όλους τους γνωστούς και φίλους: αν ποτέ με δουν αγριεμένη να μη με πλησιάσουν!!! Τα παίρνω στο κρανίο κι όποιον πάρει ο χάρος!!!!

:affraid: :affraid: :affraid: :affraid:

by **Vana** on Tue Jan 08, 2008 1:11 pm

nerina έγραψε: Α και μήπως -λέω μήπως- να βγάζατε τα άβαταρ με τις πατούσες, έχουν αρχίσει να μου θυμίζουν εκείνα τα λαγοπόδαρα που πουλάνε για γούρια... :face: :pts: