Ποίηση και Λογοτεχνία με θέμα τις γάτες

[ismini]

The History Of One Tough Motherfucker


Charles Bukowski

he came to the door one night wet thin beaten and
terrorized
a white cross-eyed tailless cat
I took him in and fed him and he stayed
grew to trust me until a friend drove up the driveway
and ran him over
I took what was left to a vet who said,"not much
chance...give him these pills...his backbone
is crushed, but is was crushed before and somehow
mended, if he lives he'll never walk, look at
these x-rays, he's been shot, look here, the pellets
are still there...also, he once had a tail, somebody
cut it off..."


I took the cat back, it was a hot summer, one of the
hottest in decades, I put him on the bathroom
floor, gave him water and pills, he wouldn't eat, he
wouldn't touch the water, I dipped my finger into it
and wet his mouth and I talked to him, I didn't go any-
where, I put in a lot of bathroom time and talked to
him and gently touched him and he looked back at
me with those pale blue crossed eyes and as the days went
by he made his first move
dragging himself forward by his front legs
(the rear ones wouldn't work)
he made it to the litter box
crawled over and in,
it was like the trumpet of possible victory
blowing in that bathroom and into the city, I
related to that cat-I'd had it bad, not that
bad but bad enough
one morning he got up, stood up, fell back down and
just looked at me.
"you can make it," I said to him.
he kept trying, getting up falling down, finally
he walked a few steps, he was like a drunk, the
rear legs just didn't want to do it and he fell again, rested,
then got up.
you know the rest: now he's better than ever, cross-eyed
almost toothless, but the grace is back, and that look in
his eyes never left...
and now sometimes I'm interviewed, they want to hear about
life and literature and I get drunk and hold up my cross-eyed,
shot, runover de-tailed cat and I say,"look, look
at this!"
but they don't understand, they say something like,"you
say you've been influenced by Celine?"
"no," I hold the cat up,"by what happens, by
things like this, by this, by this!"
I shake the cat, hold him up in
the smoky and drunken light, he's relaxed he knows...
it's then that the interviews end
although I am proud sometimes when I see the pictures
later and there I am and there is the cat and we are photo-
graphed together.
he too knows it's bullshit but that somehow it all helps.

http://plagiarist.com/poetry/190/

Δυστυχώς μόνο στα αγγλικά το βρήκα!

[Marcos]

ΤΟ ΒΑΦΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ

Το να βαφτίζεις τα γατιά, έχει μιά δυσκολία...
Δεν είναι επιπόλαιη κι ανάλαφρη ασχολία
Καθόλου δεν τρελλάθηκα, και δεν το λέω αστεία:
Κάθε μιά Γάτα, ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΡΙΑ!
Ένα, να τη φωνάζουμε στην οικογένειά της
Ας πούμε, Βίκτωρ, Αύγουστος, Τζωρτζίνα, Ιπποκράτης
Ας πούμε, Μέρλιν, Τζόναθαν, Αλόνζο, Μανταλένα
Καθημερνά ονόματα, καλά συνηθισμένα.
Να βρείτε ωραιότερα υπάρχουν ευκαιρίες
Ονόματα για τζέντλεμεν και άλλα για κυρίες
Ας πούμε, Πλάτων, Άδμητος, Ηλέκτρα, Ευρυάλη
Μα όλ' αυτά είναι κοινά, και θα τα έχουν κι άλλοι.
Μια Γάτα, όμως, να ξέρετε, θέλει και το δικό της
Το δεύτερό της τ' όνομα να 'ν' αποκλειστικό της!
Για να μπορεί αφ' υψηλού τον κόσμο να κοιτάει
Και την ουρά της πάντοτε ψηλά να την κρατάει.
Πρέπει να είναι όνομα μονάχα για μιά Γάτα:
Χουρχούρης για παράδειγμα, Γλείψος, Χνουδοπατάτα
Κι άλλα πολλά τέτοιας λογής μπορώ να αναφέρω:
Μπομπαλουρίνα, Πιρπιρής, Φρουφρού, Τρελοκαμπέρω.
Πέρα όμως απ' αυτά τα δυό, υπάρχει κι ένα άλλο
Τ' όνομα το μοναδικό, το τρίτο, το μεγάλο:
Το όνομα το μυστικό, ΠΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ
Και Γάτα σ' άνθρωπο μπροστά ποτέ δεν αναφέρει.
Όταν σε διαλογισμό λοιπόν μιά Γάτα δείτε
Πάντα ο λόγος είν' αυτός, και να το θυμηθείτε:
Σ' απύθμενους συλλογισμούς βρίσκεται βυθισμένη
Για τ' όνομα το άρρητο
Το αρρητορητονιάρρρητο
Το όνομά της το Κρυφό σκέφτεται μαγεμένη.

T.S.Eliot
Μετάφραση:Παυλίνα Παμπούδη-Γιάννης Ζέρβας
Από το "Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής Του Γερο-Πόσουμ"

[ismini]

ΤΟ ΒΑΦΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ

Το να βαφτίζεις τα γατιά, έχει μιά δυσκολία...
Δεν είναι επιπόλαιη κι ανάλαφρη ασχολία
Καθόλου δεν τρελλάθηκα, και δεν το λέω αστεία:
Κάθε μιά Γάτα, ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΡΙΑ!
Ένα, να τη φωνάζουμε στην οικογένειά της
Ας πούμε, Βίκτωρ, Αύγουστος, Τζωρτζίνα, Ιπποκράτης
Ας πούμε, Μέρλιν, Τζόναθαν, Αλόνζο, Μανταλένα
Καθημερνά ονόματα, καλά συνηθισμένα.
Να βρείτε ωραιότερα υπάρχουν ευκαιρίες
Ονόματα για τζέντλεμεν και άλλα για κυρίες
Ας πούμε, Πλάτων, Άδμητος, Ηλέκτρα, Ευρυάλη
Μα όλ' αυτά είναι κοινά, και θα τα έχουν κι άλλοι.
Μια Γάτα, όμως, να ξέρετε, θέλει και το δικό της
Το δεύτερό της τ' όνομα να 'ν' αποκλειστικό της!
Για να μπορεί αφ' υψηλού τον κόσμο να κοιτάει
Και την ουρά της πάντοτε ψηλά να την κρατάει.
Πρέπει να είναι όνομα μονάχα για μιά Γάτα:
Χουρχούρης για παράδειγμα, Γλείψος, Χνουδοπατάτα
Κι άλλα πολλά τέτοιας λογής μπορώ να αναφέρω:
Μπομπαλουρίνα, Πιρπιρής, Φρουφρού, Τρελοκαμπέρω.
Πέρα όμως απ' αυτά τα δυό, υπάρχει κι ένα άλλο
Τ' όνομα το μοναδικό, το τρίτο, το μεγάλο:
Το όνομα το μυστικό, ΠΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ
Και Γάτα σ' άνθρωπο μπροστά ποτέ δεν αναφέρει.
Όταν σε διαλογισμό λοιπόν μιά Γάτα δείτε
Πάντα ο λόγος είν' αυτός, και να το θυμηθείτε:
Σ' απύθμενους συλλογισμούς βρίσκεται βυθισμένη
Για τ' όνομα το άρρητο
Το αρρητορητονιάρρρητο
Το όνομά της το Κρυφό σκέφτεται μαγεμένη.

T.S.Eliot
Μετάφραση:Παυλίνα Παμπούδη-Γιάννης Ζέρβας
Από το "Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής Του Γερο-Πόσουμ"

[Μπομπογατο]

αγαπημενο βιβλιαρακι!

[marigo173]

Ωπ, δεν το είχα δει.
Απο 'μένα η πολυαγαπημένη και ευφυέστατη Ιστορία μιας γάτας, του Ροϊδη:
http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=305&author_id=73

Επίσης έχω να συστήσω: Ζυράννα Ζατέλη, Η περσινή αρραβωνιαστικιά (θα διαβάσετε το ομότιτλο διήγημα 2 φόρες σίγουρα, στοίχημα το πτυχίο μου )
και το πιο πρόσφατο με σημαντικό γατίσιο πληθυσμό: Σουέλ της Καρυστιάνη, απλά εξαιρετικό !

[marigo173]

Και για όσους βαριούνται να τη διαβάσουν ολόκληρη ή έχουν προκατάληψη με την καθαρεύουσα, ορίστε και το αγαπημένο μου απόσπασμα:

Φύσει ων αριστοκρατικός αποστρέφεται ο γάτος την υπερβολικήν
οικειότητα, την αδιακρισίαν και ιδίως πάσαν αξίωσιν περιορισμού της
απολύτου αυτού ανεξαρτησίας. Υπεραγαπά μεν τας θωπείας, αλλά μόνον όταν
έχη όρεξιν αυτών. Αρέσκεται να πηδά εις τα γόνατά μας, όχι όμως και να
συλλαμβάνεται αγροίκως εκ του τραχήλου δια να τοποθετηθή επ' αυτών ως
δέμα· προσκαλούμενος ουδέποτε έρχεται αμέσως ή κατ' ευθείαν, αλλά μετά
τινα αναβολήν και δι' ελιγμού, ωσεί θέλων ν' αποδείξη ότι προσήλθεν ως
φίλος αυθορμήτως και ουχί ως δούλος υπακούσας εις προσταγήν. Πολύ
μάλλον και του σκύλου και παντός άλλου ζώου ευχαριστείται να μένη
μακράς ώρας εις τον κοιτώνα μας, αναπαυόμενος παρά την εστίαν ή
επισκοπών τους διαβάτας εκ του παραθύρου, αλλά θεωρεί προδοσίαν το να
μη ανοιχθή εις αυτόν αμέσως η θύρα, άμα επιθυμήσει να εξέλθη. Υπέρ παν
όμως άλλο βδελύσσεται τους διακόπτοντας την σειράν των συλλογισμών του
όταν ονειροπολή ή τον ύπνον του όταν κοιμάται. Τούτο κάλλιστα εγνώριζεν
ο προφήτης Μωάμεθ, όστις σπεύδων ημέραν τινά να μεταβή εις την
εσπερινήν προσευχήν επροτίμησε να κόψη δια ψαλίδος την άκραν του
ενδύματός του, παρά να ταράξη την ανάπαυσιν του επ' αυτού
αποκοιμηθέντος ευνοουμένου του γάτου.
Εις τους ούτως αγαπώντας αυτόν ίσην ανταποδίδει και ούτος αγάπην,
ως δύνανται να μαρτυρήσωσιν όσαι υιοθέτησαν γάτους γεροντοκόραι και
μετ' αυτών η εκλεκτή φάλαγξ των πάσης εποχής και χώρας επισήμων ανδρών.
Αξιοσημείωτον τω όντι είναι ότι οι πλείστοι τούτων και ιδίως οι έξοχοι
διπλωμάται, συγγραφείς, ποιηταί και καλλιτέχναι επροτίμησαν του σκύλου
τον γάτον. Παραλείποντες τους αρχαίους αρκούμεθα να μνημονεύσωμεν τον
καρδινάλιον Ριχελιώ, τον Κολβέρτον, τον Μονταίγνιον, τον Χόφμαν, τον
Φοντενέλλον, τον Γεράρδον Δόου, τον Λόπε δε Βέγας, τον Σατωβριάν, τον
Εδγάρδον Πόου, τον Θεόφιλον Γωτιέ, τον Χάρτμαν και τον Βωδελαίρον,
οίτινες πάντες ηγάπησαν τους γάτους των περιπαθώς και αντηγαπήθησαν
παρ' αυτών ολοψύχως. Ουδ' είναι ανάγκη ν' ανατρέχωμεν προς απόδειξιν
της ανταποδόσεως ταύτης εις άλλους καιρούς και τόπους, αφού οικείον και
πρόσφατον έχομεν το παράδειγμα του γιγαντιαίου εκείνου λευκού γάτου του
αοιδίμου Κουμουνδούρου, όστις, αν και ήτο η εποχή των ερώτων, ουδ' επί
στιγμήν απεμακρύνθη του προσκεφαλαίου του κατά την πολυήμερον προς τον
θάνατον πάλην, και έπειτα επήγε ν' αποθάνη κ' εκείνος εκ της λύπης εις
μίαν γωνίαν, ενώ οι σκύλοι του μακαρίτου εξηκολούθουν να τρώγουν, να
πίνουν και να γαυγίζουν και οι θερμότατοι φίλοι του μετέβαινον να
προσκυνήσωσι τον κ. Τρικούπην.
Την προς τους γάτους συμπάθειαν των συγγραφέων και καλλιτεχνών
επεχείρησάν τινες να υποτιμήσωσιν, ονομάζοντες αυτήν διαστροφήν, ως την
όρεξιν όζοντος τυρού, αώρων οπωρών ή υπερωρίμων εταιρών. Το βέβαιον
είναι ότι αν έλειπεν ο γάτος, θα ήτο καταδικασμένος ο αγρυπνών
συγγραφεύς εις απόλυτον μοναξίαν, αφού oυδενός άλλου πλάσματος δύναται
να συμβιβασθή η συντροφία μετ' αδιαταράκτου διανοητικής εργασίας. Οι
σκύλοι ή απασχολούσι παίζοντες θορυβωδώς ή κοιμώνται ως ασπάλακες, και
τότε είναι ως να μη υπήρχον. Μόνος ο γάτος ηξεύρει ν' ακινητή επί
ολοκλήρους ώρας εις γωνίαν της τραπέζης, στηρίζων ως Αιγυπτία Σφιγξ την
κεφαλήν επί των εμπροσθίων ποδών και προσηλών το βλέμμα εις τον
μελετώντα, ως αν ενδιεφέρετο εις το έργον αυτού. Πλειστάκις φαίνεται
μαντεύων την ιδέαν την καταβαίνουσαν από του εγκεφάλου εις την άκραν
του καλάμου του γράφοντος και προτείνει τον πόδα «ως αν ήθελε να την
συλλάβη». Όταν δ' επιτέλους βαρυνθή την ακινησίαν, εγείρεται τότε
ησύχως, τανύει την ελαστικήν του ράχιν εις σχήμα βυζαντινής αψίδος και
αρχίζει ήσυχον περίπατον δια των λεξικών και των μελανοδοχείων. Γνωστόν
είναι ότι ο σκύλος του Νεύτωνος Αδάμας ανατρέψας τον λύχνον επί σωρού
χειρογράφων έγινε παραίτιος ν' απολεσθή ο καρπός πολυετούς μελέτης.
Αλλ' εκ της περιφοράς του γάτου επί της τραπέζης ουδείς απειλείται
κίνδυνος χύσεως, ούτε μελάνης ούτε πετρελαίου. Το βάδισμά του ενθυμίζει
τον επί αυγών χορόν των Iσπανίδων ή τους Ομηρικούς εκείνους, τους
τρέχοντας δι' αγρών και λειμώνων χωρίς να θραύσωσιν ούτε τους στάχεις,
ούτε τα κρίνα.
Άλλοτε πάλιν, αφού δια μακράς εργασίας μεταδώση στιλπνότητα
κατόπτρου, εις το ατλάζινον αυτής δέρμα, προσέρχεται η γαλή να προσφέρη
εαυτήν ούτω καλλωπισθείσαν εις τας θωπείας του κυρίου της. Αι ενδείξεις
της αγάπης της ουδέν έχουσι κοινόν προς την θορυβώδη προπέτειαν των
κυνών, αλλ' αριστοκρατικήν τινα επιφύλαξιν και σεμνότητα,
υπεραρέσκουσαν εις τον καλλιτέχνην, όστις, αν είναι πράγματι τοιούτος,
μισεί και αποστρέφεται υπέρ παν άλλο την επίδειξιν, τον στόμφον και την
αισθηματικήν κοινοτοπίαν. Δύσκολον δε φαίνεται να μη θεωρήσωμεν την
επίμονον προς στίλβωσιν του τριχώματος αυτού εργασίαν του γάτου, ως
πολύτιμον εις τους γράφοντας υπόμνησιν, ότι ίσον πρέπει και ούτοι να
καταβάλλωσι κόπον προς τέλειον του ύφους των ομαλισμόν. Ζητών συγγνώμην
δια την και υπέρ του ιδικού μου γάτου περιαυτολογίαν, τολμώ να προσθέσω
εις τ' ανωτέρω και το εξής ιδιαίτερον αυτού προσόν, ότι οσάκις βλέπει
επί πολλήν ώραν την χείρα μου ακινητούσαν εξ ανικανότητος να συρράψει
άλλην περίοδον μετά της προηγουμένης, έρχεται τότε και απλώνεται επί
του χειρογράφου μου μακρύς πλατύς, ως αν ήθελε να με ειδοποιήση, ότι
προτιμότερον είναι να υπάγω να κοιμηθώ παρά να επιμένω γράφων φράσεις
υπνωτικάς.