Μάρκος, Μάρκος είστε εδώ;;

[Fotoula]

επειδή τα χρέη στα χαρτιά, στο μπλόκινγκ και στα φόρουμ πρέπει να πληρώνονται

Αγαπητή Χχαρά, όταν διαβήκατε το κατώφλι του φόρουμ κουβαλώντας στις μπαγκαζιέρες σας το Μπάμπη, το Μαρικάκι και στη τσέπη τον Αιγύπτιο παρέμεινα συνειδητά ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη. Για μια ακόμα φορά (μη φανταστείτε ότι είναι πολλές αυτές οι φορές) βίωσα το σύνδρομο του καθρέπτη με μια ελαφρά παραμόρφωσιν. Μοιάζει με εμένα, αλλά δεν είμαι εγώ, γράφει σαν εμένα, αλλά μεταξύ μας και να μην κυκλοφορήσει παραέξω γράφετε πολύ καλύτερα (αυτό μου πήρε λίγο χρόνο να το αποδεχτώ, όχι ότι το αποδέχτηκα δηλαδή, απλά υποτάχτηκα στο μοιραίο), είναι στα όρια, μπορεί και εκτός ορίων, σε αυτό διέκρινα την πρώτη ταύτιση και αντιμετωπίζει την κρίση ακριβώς σαν εμένα (αυτό με τρόμαξε διότι άγγιζε σκανδαλωδώς το απόλυτο) και έχει τις κουβέρτες της γιαγιάς μου (μεταφυσικώς εντελώς ανατριχιαστικόν), κουβαλάει στις αποσκευές της τις απώλειές της σαν το πιο φυσιολογικό πράγμα στο κόσμο, μα τελείως όπως εγώ, αλλά προφανώς δεν είμαι εγώ, διότι αυτή είναι εκεί και εγώ εδώ. Με ψυχραιμία παρακάμπτω το υπαρξιακό του πράγματος, διότι εάν το συνεχίσω κάτι στο γνωστό μονόλογο από τους αδελφούς Μαρξ θα φέρω, για να πω, ότι μου αρέσετε για τους δικούς μου τελείως υποκειμενικούς λόγους για τους ίδιους ακριβώς που μου αρέσω και εγώ, χωρίς άλλη επιλογή δηλαδή. Δε ξέρω εάν είστε καλή, ενδιαφέρουσα, έξυπνη, ευαίσθητη, λαμπερή, βαρετή, τσογλάνι, δε ξέρω εάν όλα όσα εντόπισα βρίσκονται μοναχά μέσα στο γκρι κεφάλι μου, ξέρω μονάχα ότι εσείς και εγώ μάλλον ξέρουμε η μια την άλλη πολύ καλά. Από την άλλη μπορεί και όχι, αλλά φρονώ ότι αυτό δεν έχει καμία σημασία για καμμιά από τις δύο.

Αυτά

Υ.Γ. Ελπίζω κάποτε η σχέση μας να αγγίξει εκείνα τα όρια οικειότητας που να κατορθώσουμε να μοιραστούμε μια φέτα καρπούζι οι δυο μας

[Marcos]

Θα απαντήσω εκτενέστερα σε δεύτερο χρόνο, σήμερα, αργότερα, γιατί αυτή τη στιγμή είμαι υπό την επήρεια της συγκινήσεως που μου δημιούργησε το γράμμα σας και θέλω να σας απαντήσω ως σας αξίζει και ουχί υποδεέστερα.

Πρέπει να σας ενημερώσω ότι σήμερα ρώταγα για σας κι έμαθα πού ζείτε.

Φφωτούλα μου είμαι βεβαία ωστόσο ότι θα τήν δοκιμάσουμε την φέτα απ' το καρπούζι και με τιμά ιδιαίτερα το ότι μου την προσφέρετε.

Φιλώ τρυφερά το γκρί σας κεφάλι κι ελπίζω να μην του αλλάξετε χρώμα.

Χχαρά

[marmanga]

Σας αμφότερες (μια και καταλήξατε ότι είστε δύο και όχι μία και όχι εδώ ή εκεί αλλά κι εδώ κι εκεί και να 'ρθετε και παραπέρα ή παραπάνω για να σας γνωρίσω κι εγώ -που έχω ίδια κουβέρτα από τη γιαγιά μου και επιφυλλάσσομαι να την ανεβάσω δια του λόγου το αληθές)

[Marcos]

Θα προσπαθήσω τώρα να απαντήσω στο υπέροχό σας γράμμα.
Δεν ξέρω Φφωτούλα μου εάν μοιάζουμε.
Ξέρω ότι με άρπαξε αμέσως το αναρχικό σας χιούμορ και με γραπώσατε τη στιγμή που μου είπατε "Αλά Καζαμπλάνκα: Θα έχετε πάντα τους ψύλλους".
Πιστεύω ότι ήταν η στιγμή ακριβώς που με πιάσατε οριστικά στα δίχτυα σας και δεν είχα πιά καμιά επιθυμία να ξεφύγω.
Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι λίγες μέρες μετά υιοθέτησα -ως υπογραφή πιά- το emoticon που βρήκα ότι μου ταιριάζει. Έγινα η ίδια ψύλλος, μετά από ώριμη σκέψη.
Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται κάπως γελοία, όμως σας διαβεβαιώ τα θεωρώ σοβαρά.
Τώρα για το εάν μοιάζουμε, δεν το γνωρίζω. Στα σημεία καθόλου. Εσείς έχετε δυό παιδιά, άνδρα, έθιμα και παραδόσεις. Εγώ αντιθέτως ούτε ένα από αυτά. Το πρόσωπό σας δεν το γνωρίζω, ούτε εσείς το δικό μου. Έχουν όμως σημασία όλα αυτά;
Έχουν. Τη σημασία που έχουν.
Όμως με κεντρίζει εξαιρετικά το ότι το πρόσωπο με τις παραμέτρους που προανέφερα, δεν δρά, όπως εγώ έχω συνηθίσει να δρούν αυτά τα πρόσωπα.
Φτιάχνει τσουρέκια και διατηρεί μπλόγκ.
Πλάθει κουλουράκια και συγχρόνως τοποθετεί βόμβες.
Οι βομβιστές είναι βομβιστές και οι νοικοκυρές είναι νοικοκυρές.
Έτσι είθισται.
Δεν είναι μόνον στερεότυπα, είναι και πραγματικότητα.
Όχι σε σας Φφωτούλα μου.
Για το ποιόν του χαρακτήρα σας δεν μπορώ να μιλήσω, αλλά δεν με ενδιαφέρει και ιδιαίτερα, ξέρετε...
Όχι αυτή τη στιγμή. Όχι ακόμα, έστω.
Για την ώρα με ενδιαφέρει το ανατρεπτικό της προσωπικότητάς σας, το σπουδαίο σας χιούμορ, ο θαυμάσιος λόγος σας, (και μην ακούω μλκς για το ποιός γράφει καλύτερα, σαφώς εσείς), η εξαίρετη διακριτικότητά σας, η ευαισθησία σας, το ότι δεν είστε πιά Νερίνα.
Δεν ξέρω αν σας γνωρίζω, νομίζω πως όχι, αλλά ξέρω με βεβαιότητα ότι θέλω να σας γνωρίσω, και ότι είχα πολύ καιρό να έχω τέτοια επιθυμία για κάποιον.
Όσο για τις απώλειες, πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος κάνει τις επιλογές του όπως με το κάθε τί.
Η δικιά μου πάντα ήταν : Ή κοιτάς τον άνεμο στα μούτρα, ή σε παίρνει και σε σηκώνει (συγχωρήστε μου το χυδαίον της εκφράσεως)
Βρίσκω ότι με αυτόν τον τρόπο, τίποτε δεν είναι πιό τρομερό απ' όσο είναι πραγματικά. Τόσο όσο.

Πραγματικά Φφωτούλα μου, δεν έχει καμία σημασία αν ξέρουμε ήδη η μία την άλλη .
Σημασία έχει ότι γνωριζόμαστε τώρα. Κι είναι πολύ γοητευτικό αυτό. Πολύ.

Μου αρέσετε. Το ξέρετε ήδη.
Θα ήθελα να μου ξαναγράψετε όποτε και αν το θελήσετε.

Δική σας, Χχαρά.

[Marcos]

Σας αμφότερες (μια και καταλήξατε ότι είστε δύο και όχι μία και όχι εδώ ή εκεί αλλά κι εδώ κι εκεί και να 'ρθετε και παραπέρα ή παραπάνω για να σας γνωρίσω κι εγώ -που έχω ίδια κουβέρτα από τη γιαγιά μου και επιφυλλάσσομαι να την ανεβάσω δια του λόγου το αληθές)

Ασυζητητί.

[Chouzouris]

Τι γλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλυκόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο...... Μην ξεχάσετε να πληρώσετε το ενοίκιο για τη φιλοξενία της αγάπης σας....

[Marcos]

ΥΓ. Κι εσένα πρέπει να σε δώ από κοντά, αλλά για να σε βρίσω.